baba marta

  • 323
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen ay

hatırladıkça iç burkan garibanlık anıları

bundan 7-8 sene öncesi falan içim çok burkulmuştu. şimdi çok zengin bi aişe değiliz ama gariban da yılmayız. orta direk şükür ederederek yaşayıp gidiyoruz. benim ilk üni şinanay çıkınca 2.de dedim bizimkilere ben yardımsız kendi başıma okuyacam. karışmayın yeter. babam annem sen bilirsin diye kestirip attı. kendime nasıl güveniyorum. özgüven nasıl tavan anlatamam. okulu bitirip başka bölümler falan da okuyacam. ilk sene yazıldım dondurdum direk. çalışıp para biriktirecem. birikmedi. sonra part time aylık 600 tlik bi iş buldum. biraz okul biraz iş. mağzada tezgahtarlık iş de. ilk çalışma deneyemim değil ama fazla da tecrübeli değilim. girdiğim yer bizi başka bi şubeyi açmak için aldı. 1 hafta bi mağzada çalışıp diğerini açarak orada devam edicez. bilen bilir işe girer girmez yemek parası falan vermiyolar. 1 ay sonra multinet zart zurt işte mağza ne kullanıyo onu veriyolar. sabah kahvaltı zaten yapamam. ki normalde uyanma saatim 12 ayılıp kahvaltıya oturmam 13. buna alışmış tabi bünye. sabah işe giderken yemek falan yiyemiyorum. e iş yerinde de yiyemiyorum param yok. 20 günden fazla günde 17 saat kadar ve sadece 1 ögun yemek yiyerek çalışmıştım. mağza yeni açılıyo diye günde 17 saati buluyodu. sonra haftada 30 saat devam ettim. ama o 20 günü unutumam hayatım boyunca. sabah kalk işe git. öyle oturmuyosun da oraya koş buraya koş. gece 12 ye doğru eve gel. evde hızlıca bi makarna yap ye yat. sabah kalk... artık multinetimin gelmesine yakın bi gün gebercem açlıktan. şekerim düşüyo tansiyon düşüyo snir geliyo nerdense. güç yok kuvvet yok. akletleri asmaya çalışıyorum. iç organlarım yok muş karnım sırtıma yapışık falan sanki. gözlerim karardı artık elimde fosforlu sarı aklet 10 dakkadan fazladır askıya asmaya uğraşıyorum derken küüüüt diye dizlerimin üstüne düştüm. ama bilincim falan yerinde. kimse farketmesin diye etrafa bakıyorum. kalk marta hadi kalk ama yok. derman gitti. öyle çöllere düşmüş mecnun gbi dizlerimin üstüne duruyorum. elimde fosforlu sarı aklet. biri görse ne denir ki? şşş dua ediyorum hristiyanım mı? baktım müdür geliyo. o gazla bi kalktım. geldi yanıma. -nasıl gidiyo? -iyi. zart zurt. öyle iğrenç bir dönem işte.
demem o ki gençler insan hayatında böyle berbat dönemler geçirebilir. ama siz gene de pes etmeyin. bakın şimdi muhteşem bi firmada çok iyi bi iç mimar oldum..... demek isterdim. fakat o kadar zorlu olmasa da 3 aşaa 5 yukarı aynıyım. neden mi? amk ülkesinde öğrenci olmak köle olmak demek çünkü. okurken çalışmak diye bişey yok çünkü. adamın götünden kan alıyolar çünkü. siz siz olun ailenize rest çekmeyin. bırakın versinler masrafları. sonra gurur yaparsınız.

devamını okuyayım »
12.09.2015 05:14