benadamabilezikgibigeciririm

  • 125
  • 28
  • 18
  • 5
  • bugün

hatırladıkça iç burkan garibanlık anıları

1999 depreminde kirada oturduğumuz apartmanda çatlaklar oluşmuştu ve çıkmak zorunda kalmıştık.kısa süre sonra başka bir semte yerleştik.babam çalışmıyordu o sıralar,kış günüydü hiç unutmam evde ne odun ne de kömür alacak paramız var.
yan apartmandanın bodrumunda bir konfeksiyon vardı,kardeşim ben ve annem her akşam sessizce oraya iner çöpe attıkları penyeleri diğer çöplerden ayırarak poşetlere doldurur ve eve getirirdik.bir çuval penye o buz gibi duvarları yarım saat içinde sıcacık yapar ve sonra hiç yanmamışcasına kaybolur giderdi ısı.tabi biz artık çözmüştük olayi bütün kapıları kapatır ve sobanın rölantiye geçtiğıni anladığımız an da yataklara girerdik.
hey gidi günler...

en önemlisi de annem paramızın olmadığını belli etmemek için bunları bir oyunmuşcasına yaptırırdı.evdeki tek yiyecegimiz olan un su ve yağ ile yaptığı eğlenceli şekillerde ki hamurları kendimizi özel hissettirerek ve her defasında o güne özelmişçesine yedirirdi bize.

devamını okuyayım »