beyond good and avil

  • 186
  • 69
  • 18
  • 0
  • dün

agonistik demokrasi

agonistik davranış, etolojide, dövüşme ile ilgili sosyal davranışlar için kullanılan terimdir. dolayısıyla yalnızca gerçek saldırganlığı kapsayan saldırgan davranıştan daha geniş bir davranış yelpazesini kapsar ve tehdit, nümayiş, geri çekilme, saldırganların yatıştırılması ve uzlaşması davranışlarını da içerir.

türler arasında agonistik davranış çeşitlilik gösterse de agonistik etkileşim üç ana davranıştan oluşur: tehdit, saldırı ve boyun eğme.

agonistik demokrasi siyasette çatışmanın doğal olduğunu vurgulamaktadır. yani agonistik siyaset, hiç kimseyi dışlamadan bir konsensüse varmayı amaçlamaktadır. zira çatışma demokratik siyasetin vazgeçilmez bir parçasıdır ve böyleyken sormamız gereken soru şudur: siyasetin kurucu bir özelliği olan biz-onlar ayrımının aynı zamanda çoğulculuğun da tanınmasına izin verecek bir şekilde nasıl durulabileceğidir? mouffe’a göre çatışmaların meşru bir hale gelebilmesi antagonizmayı agonizmaya dönüştürmekle mümkün olur. yani burada önemli olan çatışmanın “antagonizma” (düşmanlar arasındaki mücadele) değil, bir “agonizma” (muhalifler arasındaki mücadele) biçimini almasıdır. antagonizma iki tarafın herhangi bir ortak zemin paylaşmayan düşman oldukları bir “biz-onlar” ilişkisiyken; agonizma çatışan tarafların, çatışmanın rasyonel bir çözümü olmadığını kabul etmelerinin yanı sıra karşılıklı olarak muhaliflerin meşruiyetini tanıdıkları bir “biz-onlar” ilişkisidir. yani muhalifler arasındaki çatışmalar demokratik siyaseti oluştururlar. burada mouffe liberal düşünüşün konsensüse yaptığı aşırı vurguyu eleştirmektedir. mouffe için konsensüs önemlidir fakat ona her zaman muhalefet eşlik etmelidir. mouffe’a göre, işin özü, demokratik politikanın amacı antagonizmaların agonizmalara dönüştürülmesidir

(bkz: charles mouffe)
(bkz: radikal demokrasi)

devamını okuyayım »