bir nick bulamadim ki

  • şeker abi (602)
  • 895
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen ay

oğuz atay

selim ışık anlatmadan anlaşılmaya aşıktı. oğuz atay ise çok çaba sarf etmesine rağmen kendini bir türlü anlatamadı. şimdi onu göklere çıkaran okuyucu, atay'ın yazdığı dönemde köy romanları okuyup memleketi kurtarma peşinde koşuyordu. ideolojik tabularla sımsıkı sarılmış, bir iki istisna dışında can çekişen türk edebiyatı`na yeni bir soluk getiren, onu modernizmle tanıştıran adamcağızı linç ettiler, etlerini koparıp işkence yaptılar, yok saydılar, aşağıladılar, hafife aldılar. aklına geleni yazmış bu adam dediler, tek kitaplık biri, gelir geçer dediler. bireyci dediler, bencil dediler, kendini beğenmiş dediler. bir ödülü bile tek başına kazandırtmadılar, yarışmaya katılanlarla birlikte paylaştırdılar. romanlarında insan yok dediler, toplumu yönlendirmiyor dediler. ironiden anlamadıkları için neden isa`dan bahsedip duruyor, keşke biraz hak dininden bahsetse dediler. unuttular, unutturdular. onu yalnızlığıyla, kırgınlığıyla, beynindeki urla tek başına bıraktılar. yaşarken ölmesine göz yumdular, yaşarken bir kürek toprağı da onlar attılar. seksenden sonra ise kaçınılmaz keşfinin ardından, yaşarken ona sırtını dönenler en büyük hayranları oluverdiler bir anda. gazete köşelerinde, dergilerde utanç ve pişmanlık gözyaşları döktüler. gözyaşı dökemeyenler de kendilerince bahaneler uydurdular, ihtilal dediler, depolitizasyon dediler. ne önemi vardı ki artık bunların atay için. kendisine, "yeni şeyler yapan bütün yazarlar öldükten sonra anlaşılırlar", diyen bir arkadaşına çok sinirlenip, "ben öldükten sonra anlaşılmak istemiyorum, şimdi, yaşarken okunmak istiyorum", dememiş miydi? öldü gitti işte. onunla birlikte bir sürü şey de gitti. bize bıraktığı üç beş kitabı dönüp dönüp tekrar okuyoruz şimdi. ama, "biz buradayız" sevgili atay, diyemiyoruz. "bak okuyucun burada" diyemiyoruz. "giderken arkanda korkunç bir boşluk bıraktın" diyemiyoruz, "bu ülke aydınını affet" diyemiyoruz, "okuyucunu bağışla!" diyemiyoruz. diyemediklerimizle başbaşa kaldık sonunda. ne diyeyim bilemiyorum; iki gözümüz kör olur da cami avlularında mısır satarız inşallah. inşallah daha beter oluruz.

devamını okuyayım »
10.10.2011 22:35