bir zamanlarin azimli yazari

  • azimli
  • hırçın golcü (274)
  • 2544
  • 2
  • 2
  • 0
  • 3 gün önce

köpek sahibi olmak

dünyanın en güzel şeyidir köpek sahibi olmak. kızım arwen'i 28 günlükken sokakta buldum ve eve getirdim kendisi çok küçük olduğu için geceleri çok korkuyordu ve yalnız yatamıyordu, sonunda onu kendi yatağıma aldım ve tam 95 gün boyunca aynı yatakta uyuyup tüm günü beraber geçirdik. mayıs ayı geldiğinde ankara'dan taşınma vakti geldi benim için. arwen'i yanımda götürmek istedim fakat oradaki arkadaşlarım ''büyüdüğü evden ayrılmasın sıkıntı çeker, bahçeli ev burası burada kalsın'' gibisinden şeyler söyleyince istemeyerek de olsa bunu kabul ettim. geçen hafta arwen'in durumunu öğrenmek için bi' arkadaşı aradım ve bingo. kızımı ben gittikten 10 gün sonra sokağa atmışlar ve bu aradan geçen 2 ay boyunca bana sürekli yalan söylemişler. hayatım boyunca gözümün hiç bu kadar döndüğünü ve karardığını hatırlamıyorum ben. ankara'yı bastım, küçücük köpeğimi kim sokağa attıysa ona ne olduysa tüm yaşadıklarının sorumlusu kimlerse hepsini buldum ve tabir-i caiz ise tek tek kemiklerini kırdım hepsinin. şehrin her yerini aradık ve sonunda onu bulabildik. aldım ankara dan yeni taşındığım yere edirne'ye getirdim artık tam anlamıyla hep beraber yaşamaya başladık ve köpeğim hiç olmadığı kadar mutlu görünüyor. onu görmediğim bu 2 aylık süreçte kocaman olmuş, o kollarımın altında yatan küçük melek artık beni patilerinin arasına alıp yatırıyor o derece.

kızım kendi kendine bir huy edinmiş. kızdığım zaman ve elimi ona gösterdiğim zaman anında kendisini yere atarak ölü taklidi yapıyor, evet. bunun dışında inanılmaz bi' koruma güdüsü gelişti siteye kimseyi sokmuyor gireni ise çıkarmıyor eve yaklaşana deli gibi havlıyor. biraz olsun dizginleyebildim lakin sokakta bile biri üstümüze hızlıca geldiği zaman sinirleniyor. ayrıca nasıl yapıyor bilmiyorum ama kendisini severken bir anda gülümsemeye başlıyor. biz bir şeylere güldüğümüz zaman bildiğin o da gülmeye başlıyor.

aradan geçen 2 aydan sonra beni ilk gördüğü zamanı nasıl tarif edebilirim bilmiyorum. batıkent'in geniş sokaklarında yürürken arwen diye bağırdım ve epey uzak bir mesafeden bir köpeğin bana kitlendiğini gördüm. ilk bakışta arwen olduğunu anlayamadım çünkü beklediğimden çok daha büyümüştü. 1 kez daha arwen diye bağırdım ve o bana kitlenen köpeğin bir anda havlayarak üstüme koştuğunu gördüm. tüm hayatım boyunca hiç bu kadar duygulandığımı hatırlamıyorum var gücüyle koştu ağlamaya başladı ve bir anda atladı üstüme dakikalarca çimlerde beraber oynadık o ağladı ben ne yapacağımı bilemedim. her ne olursa olsun sonunda tüm çile bitti işte. şimdi arwen ben gökhan abisi ve bir arkadaşımız daha hep beraber yaşamaya başladık edirne de. artık çok mutlu, biz de mutluyuz onunla beraber. kısırlaştırmaya tamamen karşıyım doğurmasını anne olmasını istiyorum ama bakalım nasıl olacak bilmiyorum. zamanla hepsini öğreneceğiz artık.

devamını okuyayım »
16.08.2014 03:24