breton

  • 30
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 ay önce

tek kulakla işitmek

bilincimde bu gerçekliğimle ilgili ilgili ilk kayıt, yaşımı bile hatırlamayacak kadar ufak bedenimi yıkayan annemin sol kulağıma (duyan) su kaçırmasıyla başladı. sanki okyanusta dalgalarla boğuşuyormuş gibi duymadığımı ilk farkettiğimde çok korkmuştum. neyse ki kulağa su kaçabildiğini öğrenince rahatlamıştım.

çocukken oynanan kulaktan kulağa oyunlarında, oyun sağdan dönüyorsa duymak için arkaya dönecek kadar sağ tarafıma döndüm. beraber yürüdüğüm tüm arkadaşlarımın onları duymak için onların sağında yürüdüm ve hala yürüyorum. her gece duyan kulağımın üstüne yattığımda, duyduğum sadece yastığın hışırtısı. beline girdiğim kız arkadaşlarımın hep sağında oldum, üniversite son sınıfta aynı evde kaldığım kız arkadaşımla paylaştığım yatağımda, gece bir şey olursa onu duymak için yine onun sağ tarafında yattım bir sene boyunca.

26 sene boyunca az işitiyorum diye kendime bir yalan uydurmuştum. o yalan ki yeni tanıştığım insanlara ve hatta kız arkadaşlarıma bile bile söylediğim bir yalandı. üstelik benimde inandığım belki de inanmak istediğim. bu konu, her ilişkimde açıldı. "hiç mi duymuyorsun?" dediler, "bilmiyorum az işitiyorum" dedim her seferinde. "doktora gittin mi?" dediler, "hayır gerek yok böyle iyiyim" dedim, "üstelik duymak istemediklerimi duymamazlıktan gelmek için bir sebebim oluyor" dedim ve gülümsedim.

işte hayatın nereden geleceği belli olmuyor. bundan bir ay gibi bir süre önce yine yukarıdaki diyalogların gerçekleştiği bir kız arkadaşım muayene olmam için üsteledi. kendime söylediğim yalanı bildiğimden daha önce kız arkadaşlarımın üstelemesini pek sallamamış giderim diye geçiştirmiştim her seferinde. bu sefer perdeleri indiren ne oldu bilmiyorum. belki değer verdiğimden, belki onu kırmamak için ve belki de eğer cihazla falan daha iyi duyarsam, olurda onun belki söyleyeceği güzel şeyleri daha iyi duyarım diye ümit ettim kim bilir. sonuç teste girdim. muayene sonunda doktordan odasında "%100 işitme kaybınız var sağ kulağınız işitmiyor." bildiğim gerçeğini teyit etmiş oldum. kısaca 26 senelik bir yalana kumar oynadım. şimdi ne güzel şeyler duyabileceğimi ümit ettiğim kişiden, bir kere bile duyduğum güzel bir şey var ortada ne de yalanımdan geriye bir eser. üstelik uzuvlarımdan birinin hiç çalışmayacak olmasını bilmenin can sıkıntısı.

her anne baba gibi çocuklarının subay okuluna girmesini istemesi gibi özellikle annem, subay olmamı çok istedi. diğer iki abilerim subay olamamış son evlat olarak tek şans ben kalmış ve bende karnemde getirdiğim zayıfla ebeveynlerimin son hayalini harcamıştım. yıllar sonra fark ediyorum o seneler subay okullarını kazanmış olsam ve heybeliada'nın kapısından dönmüş olsam neler hissederdim acaba? şimdi askere bile alınmama sebebiyken.

evet arıyorum, şimdi bir yalan arıyorum. üzerine kurduğum bazı şeyleri tekrar yapabileceğim "tek kulağım duymuyor değil ağır işitiyorum." yalanını kendime söyleyeceğim.

edit: güzel şeyler duymanız dileğiyle sağlıklı günler.

devamını okuyayım »
19.04.2011 12:41