budevirdenicknegezer

  • azimli
  • mangal yürekli rişar (519)
  • 1528
  • 69
  • 17
  • 2
  • bugün

asla iyileşmeyecek çocukluk yaraları

annemin açtığı yaralardır. çok var ama bir tanesini anlatayım.

babam bana bir elbise almıştı. rengarenk çiçekli, askılı, içinde de beyaz gömleği olan bir elbise. lüksün dibi benim için. ev küçük, gardırop yok, duvara çakılmış bir çiviye asıldı benim elbise. baktıkça içim gidiyor, gece rüyama giriyor.

bir gün gezmeye gidecek olduk. nadiren bir yerlere gideriz, ne güne saklıyorsa artık annem, giydirmek istemedi. o kadar çok yalvardım ki. sonunda ikna edebildim, giydim elbiseyi.

çıkmadan bir yemek yedireyim dedi annem. sanırım yeşil fasulye. bir yandan da ısrar ediyor, acele et diye. tabi ben de beş yaşında falanım, hızla yemek yerken damlattım yağlı suyu içteki gömleğin yakasına.

bunu gören annem önce bağırmaya başladı, sonra üstüme yürüdü, çıkar çabuk o elbiseyi diye bağırdı, ağlayarak çıkardım ve gözümün önünde paramparça etti elbiseyi. gezmeye de gitmedik, ağlayarak uyuduğumu hatırlıyorum.

şimdi o elbise hala gözümün önünde , başka hiçbir kıyafeti hatırlamam. istediğim elbiseyi alırım , ama o elbise kadar içimde kalmış bir kıyafet yoktur.

devamını okuyayım »