bufi

  • battal gazi (352)
  • 550
  • 5
  • 2
  • 0
  • 5 gün önce

sevilen birinin öldüğü ilk gece

sıcak bir ağustos gününde, hastane odasında kaybettim annemi. henüz 59 yaşındaydı kollarımda verirken son nefesini. gözlerime bakıp kurtar beni demesi kulaklarımda hala. kanser teşhisi koyulduğunda 22 şubatı gösteriyordu takvim. ömrümün en çaresiz 6 ayını yaşarken, sözde ben ona destek olmaya çalışırken aslında hep o bana destek olmaya çalıştı.

zor, çok zor bir altı ay yaşadık annemle. kemoterapi saçlarını dökecek diye endişe ederdi hep ama dökülmedi ve o lanet hastalıkla savaşırken bu ufacık şeyden bile mutlu oldu. dedim ya zor bir altı ay. ağrısı, mide bulantısı, hastanesi, gece acilleri bol bir altı ay. kemoterapiler, ilaçlar, ameliyatlar, mr ve pet taramaları son altı ayımızın kısa özeti bunlardı. yaşamayan bilemez. kimse yaşamasın zaten.

evini çok severdi annem. 13 ağustos saat 21 de acile gitmek için evden çıkarken dönüp bir bakışı vardı evine vedalaşır gibi. görenin içini titreten. son bakış kelimesinin tasviriydi resmen. doktorların umut vermeyen konuşmalarına rağmen ben ilk o anda idrak ettim annemi kaybedeceğimizi. sonrasında 17 gün süren bir hastane süreci.

çağırdım tüm kardeşlerini sevdiği akrabalarını, komşularını. hastanenin acilinden odaya alınırken yarı baygın olan ve odaya alındığında bilinci kapanan annem ziyaretçilerinin gelmesi ile kendine geldi. canlandı adeta. yoğun bakıma alsak mı diye düşünen doktorları bile şaşırttı. böyle giderse hastalıkla mücadeleye devam bile edebilir, kemoterapiye başlayabiliriz dediler. tekrardan yemek yemeye, gece yanında kalacak refakatçıları seçmeye başladı. ama aslında annem bize veda ediyormuş. kardeşleriyle, kocasıyla, çocuklarıyla ve tüm sevdikleriyle son bir veda içinmiş çabası.

30 ağustos saat 11 de aniden ağırlaştı. yatakta yatmayı sevmediği için koltukta otururdu. birden nefes alamamaya başladı. oksijen seviyesini arttırıp doktoru çağırdım hemen. doktor ve acil müdahale arabası gelene kadar elini tuttum konuşup sakinleştirmeye çalıştım. ama o son bakış ve sözleri hep aklımda.

sonrasında beni odadan çıkarttılar ama annemi kaybetmiştik zaten. yarım saat sonra doktor acı haberi vermişti. içeri girip vedalaşabileceğimizi söyledi. yanına girip elini tuttum, öpüp kokladım, saçlarını okşadım. sonrasını hatırlamıyorum. beni odadan kim çıkardı bilmiyorum.

annem morga alındıktan sonra ben hastanedeki akrabaları, babamı, kardeşimi eve gönderdim, oturdum hastanenin kafetaryasına ve sabaha kadar bekledim orada. bırakıp gidemezdim ya annemi. sabaha kadar beni almaya gelenleri geri gönderebildiğimi gönderdim. gitmeyenler benimle birlikte beklediler. ne yaptığımı, ne konuştuğumu hiç hatırlamıyorum. tek hatırladığım çok sigara içtiğim ve çok ağladığım. ömrümün en uzun, en acı, en katlanılmaz gecesiydi.

kırkı devirdim. evliyim, çok sevdiğim bir karım ve aşık olduğum bir kızım var. ama annem ve babam benim kıymetlilerim. annemi kaybettim, geride bir babam kaldı. ve birde kabuslarım. ya babama birşey olursa.

devamını okuyayım »
21.02.2017 11:35