buzbaltasi

  • 289
  • 1
  • 1
  • 0
  • dün

şükrü erbaş

bir söyleşi sırasında ömür hanimla ilgili bir soru sormuştum kendisine. gözlerinin doluşuyla utancım aynı orantıda artmıştı. böyle seven insana böyle şey sorulur mu diye içim içimi yedi durdu. sonrasında yanına gidip iki kelam edince yine o ince kelimeleriyle içime su serpmişti.

aradan iki üç ay geçtikten sonra son çıkan bağbozumu şarkıları kitabının söyleşisinde tekrar buluştuk şükrü abiyle. beni hatirlayacak olması aklimin ucundan dahi geçmezken, "gözlerin hâla gülüyor" dedi birden...
ne diyebilirim ki, dünyanın en güzel abisi.

köylüleri niçin öldürmeliyiz üzerine konuşmalarımızı hiçbir zaman unutamam.

bir de kitabıma yazdığı
"hüzün ve heves arkadaşıma,
kalbimle."
sözlerini.

kalbimle.

devamını okuyayım »