ceseth

  • 1232
  • 2
  • 1
  • 0
  • 6 gün önce

sokakta yürüyen tanımadığı adama selam vermek

yıllar önce yaşadığım dumur durumlardandır. üniversiteye hazırlandığım dönemde dershaneden çıkmış, minibüslere doğru yürüyordum. yolda karşıdan gelen bir kızı farkettim. yüzü aklımda değil, ama çok güzel olmalı ki, gözlerimi ayıramadım bir türlü. sonradan şaşkınlıkla, gülümseyerek bana doğru geldiğini farkettim. bir yandan "çok diktim gözlerimi de beni kibarca uyarmaya falan mı geliyor" diye düşünüp, bir yandan da "acaba bana değil mi" diye arkama bakarken, kız geldi, şap şup öptü, "naber, napıyorsun, görüşemedik ne zamandır" falan diye birden konuya girdi, bende de oldum olası yüzleri ve isimleri hatırlayamama durumu olduğundan bu tarz enstantaneleri fazlaca yaşamış birinin tecrübesiyle ona "iyidir, ne olsun, sen ne yapıyorsun, hayat nasıl gidiyor" gibi gayet yüzeysel genel bir muhabbet yaparken, çaktırmadan kafamdan eskileri kurcalamaya başladım bir yandan, lise, ortaokul yıllarını falan, yüzünü benzettiğim kişiler oluyor ama emin olamıyorum.. tam da o esnada filmlerde düşüncelere dalan kişinin uyandığında duyduğuna benzer ekolu bir ses tonuyla "abin nasıl, napıyor, işe devam mı" dedi. abimin bu konuyla en ufak alakası olamayacağını bildiğim, ama o noktadan sonra "a, yanlış oldu galiba" demenin bir faydası olamayacağından "iyi, o da ne yapsın, hayat gailesi, ehe mehe" şeklinde cevaplarla idare etmeye çalıştım, ama fazla uzun sürmedi, suratından onun da bu saçma durumun farkına vardığını anladım. ama o da aynen benim gibi bu anlamsız muhabbeti devam ettirdi, ve bir süre sonra ciddi saçmalamaya başladık, işin garip yanı sanki gerçekçi olsun istiyormuşuz gibi ayrılırken de öpüştük, "abine selam söyle" dedi, ve ayrıldık.

devamını okuyayım »
11.04.2008 10:53