ciziskrayst

  • 287
  • 1
  • 0
  • 0
  • 2 hafta önce

kendi işini kurmak varken 2-3 bin liraya çalışmak

bi süredir kendi işimi kurma planı yaptığım için sabah 8 akşam 6 beyaz yakalı hayatını reddetmiş durumdayım. açıkçası çok zor bir süreç olduğunu ve barındırdığı risklerin insanı ne kadar yıprattığını, nasıl karamsarlıklara sürüklediğini söylemeden edemeyeceğim. yavaş işleyen bir süreç olduğu için durgun geçmekte günlerim. bu süreçte çevremdekilere bazı konularda neden ulaşamadığımı fark ettim. çünkü insanların düşündüğü yarın kalkıp işe gidecekleri, ofiste yarım bırakıp çıktığı bitmesi gereken raporları deadlinelar maaş günleri... bütün bunlar nispeten daha duygusal ve manevi konularda konuşma kabiliyetimizi zayıflattı. kaba tabirle bana bunlarla gelme kafam yeterince dolu tepkisi. çevremdeki insanların düşüncesiz ya da bencil insanlar olduklarını düşünmüyorum. ama bir kere daha neden tüm risklere rağmen kendi işimi yapmak istediğimi anlamamı sağladı tüm bu farkındalık. kafam yığınla iş yükü altındayken de ben hassas davranırdım çevremde olan bitene ama çok yorardı beni. her şeye vakit ayırmaya çalışmak falan. yine de çalışmadığım bu süre boyunca susmayı öğrendim. istenmediği takdirde kafa ütülememek de denebilir çünkü gerçekten kafalar bi milyon ve istesem de ulaşamıyorum. isteseler de boşaltamıyorlar falan.
kendi işini yapma kararı benim için bir lüks. bu lükse bu riske giremeyecek bir sürü insan var biliyorum. isteselerde istemeseler de bu düzende yer edinmek zorunda olmak da var. evlenen sorumluluk alan arkadaşlarım da öyle. kariyer yapmak için devam eden arkadaşlarım da öyle. o manevi paylaşımın eksikliğini hissediyorsun tabi ama hayat birbirini idare etmek zorunda bırakıyor. keşke daha kolay olsaydı diyor insan. keşke herkes eksiltmeden yaşayabilecek bir yol çizebilse kendine. keşke bir nebze daha insancıl yaşamak bu kadar dikenli bir yol olmasa ve sonunda başarılı olma olasılığı daha göze alınabilir kılsa tüm zorlukları. ama zor.
kendime bir mobilya firması açma gibi bir yol edindim. kendi işimi yapma hayaliyle yanıp tutuşuyorum. başarı oranımın ne kadar düşük olduğunun ama az ve öz bir oran olduğunun da farkındayım. umarım elimde patlamaz umarım değer. olursa yapmayacağım tek şey benimle çalışan insanları çevremde gördüğüm sıkıntılara boğmadan çalıştırmak olacak.
hepinizin patronlarına biraz vicdan diliyorum size de inşallah ne kadar sıkıntı çekerseniz çekin karşılığını alırsınız diyorum. inşallah her şeye rağmen değer.

devamını okuyayım »