cizmedinkikesesin

  • 69
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen yıl

beyaz piyano

yedi yaşındaydım, filarmoni derneğinin düzenlediği konserde çalacaktım. çocuk çalgıcılar diye geçiyordu. ilk defa o kadar insanın önünde piyano çalacaktım. eh şimdi düşününce dinleyenler ben ne çalsam alkışlardı. küçücüktüm ne de olsa daha piyanoya başlayalı ne kadar olmuştu ki..
beyaz bir elbise görmüştüm onu istiyordum onla çıkmalıydım sahneye. ama alışveriş yapılan gün o elbise satılmıştı. nasıl üzüldüğümü hala hatırlıyorum. annem sürpriz yapıp dikmişti. neredeyse aynısıydı. artık benden mutlusu yoktu tabi..
konser günü geldiğinde bizi soktular kulise bekletiyorlar en küçükleri benim, korkuyorum. çok da heyecanlandım. annemler bırakıp gittiler beni yer buldular kendilerine. büyük iş başarıcam ya.. hepi topu iki dakikalık bir parçaydı muhtemelen. ben kuliste ağlamak üzereyim, çok kibar bir bayan gelip elini uzattı. parçanı çalar gibi yap rahatlarsın dedi. rahatlamıştım da gerçekten.
sonra konser başladı. sunucu şirin sıfatlar ekliyordu herkese. sıra bana geldiğinde kar tanesine benzer şeyler söylemiş, sonra öğrendim. neyse çıktım sahneye ürkek adımlarla dosdoğru piyanonun başına. bembeyazdı, elbisem gibi. konserde çalacak çocuklar seçilirken de böyle bir piyanoda çalmıştım parçamı fakat belki de bir odaya konduğundan etkilememişti hiç. şimdi öyle miydi, sahnedeydim, herkes beni bekliyordu fakat ben hala piyanonun etkisindeydim. herhalde o ana kadar gördüğüm en güzel şeydi.. bu bekleyişi heyecanıma yorup alkışlamaya başladılar. mutlu olmuştum herkes beni alkışlıyordu nasıl olmayayım. o gazla çaldım kısa parçamı, tabureden zar zor inip bir de annemin tembihlediği balerin selamını verdim. birşey başarmış olmanın gururunu yaşadım sonra. herkes tebrik etti beni, bir halt sandım.
ondan sonra hiç bir konserde beyaz piyano yoktu, benim elbisem de artık olmuyordu zaten. kuyruklu piyanoya da alıştım, etkilenmemeye başladım..

devamını okuyayım »