crimetisia

  • 1316
  • 0
  • 0
  • 0
  • 9 yıl önce

portre

kökeni, ortaçağ’da kopyasını yapmak anlamına gelen latince protraho sözcüğünden gelir.portrenin gelişimi, insanlar arasındaki farklılıklara verilen önemin artmasıyla ilişkilidir. örneğin, idealin bireysel özelliklerden daha üstün olduğu klasik yunan’da portrenin yeri yokken roma döneminde ölü kültüyle ilişkili olarak portre, önemli bir yere sahiptir.roma döneminde ölülerin yüzünden balmumu maskeler alınır ve bunlar soyluların villalarındaki atriumlarda yer alan kutsal mekanlarda muhafaza edilirlerdi. anma amacıyla yapılan ve bu nedenle sanat yapıtı olarak değerlendirilmeyen bu maskeler, balmumu dayanıksız bir malzeme olduğu için, i.ö. 1. yüzyılda mermer olarak yapılmaya başlanır.ortaçağ’da dinsel düşünceye bağlı olarak portre önemsizken rönesans döneminde bireye verilen öneme koşut olarak portreler de artar.ilk kez antik roma’da, ölenin ruhuna ve öte dünyaya yönelik mistik semboller olmaktan çıkarak dünyevi bir rol üstlenen portre, ölen ünlü kişilerin anılarının gelecek kuşaklara bırakılması, kahramanların ve önemli kişilerin yaşamlarında yüceltilmesi gibi anlamlar taşımaktadır. ancak roma’daki bu büst geleneği, altında yatan bu dünyevi ve hatta ideolojik düşünceyle birlikte ortaçağ’da kaybolur.15. yüzyıl italya’sında portre geleneği, antik roma’nın kaldığı yerden başlar, ancak tıpkı felsefede olduğu gibi, onu bir adım daha ileri götürür. rönesans döneminde roma büstleri tuval resmine taşınır. portre sanatının gelişimi, 14. yüzyıl sonlarında filippo villani’nin yazmış olduğu ünlü floransalıların biyografileri ile aynı döneme denk düşer. plastik sanatlarda portrenin gelişimi, hümanizmin filizlenmeye başladığı yıllarda biyografi yazıcılığının gelişimiyle paralellik gösterir. portre sanatının tarihinde idealize etme ve modeline benzetme arzusundan kaynaklanan iki karşıt eğilimden söz edilebilir ve bu iki eğilim, sanatın tüm tarihinde sırayla kendini gösterir.

devamını okuyayım »