daren mayef

  • 134
  • 1
  • 0
  • 0
  • 2 hafta önce

platonik aşk

cesaret edip söyleyememektir. çünkü söylenecek şeyin ne olduğu belli değildir, elle tutulur ne vardır ki? duygulardan bahsedilir mi, bahsedilebilir mi? bir şey yaşanıyordur, ama bu yaşanan neyse burada tamamen yalnız başınasındır. umut ararsın, sözcüklerde, bakışlarda...ve vardır da, eminsindir yalnız olmadığına. ama sonra her şey yıkılıverir, yine en başa dönersin. sonra zamanla taşıyamaz hale gelirsin artık yaşadığın neyse o hastalığı. anlatıverirsin birilerine- ama ona değil-, onlar senin gözünden kaçırdığın bir umut ışığını yakalamışlardır belki diye umarsın. ya da bu hastalığın geçmesine yardımcı olabileceklerini düşünürsün. halbuki tek başınasındır, kimse yardımcı olamaz. üstüne üstlük bu anlattıklarının pişmanlığı da eklenir yüküne. onun ağzından duyduğun saçma sözler, başkalarından onunla ilgili duyduğun kötü şeyler...hiçbir şey geçirmez hastalığı. ne zaman mı geçer? belki sana ihanet edenlerden duyduklarıyla aydınlandıktan sonra seninle hiç mi hiç ilgilenmediğini alenen (söylediğinde değil) gösterdiğinde. işte o zaman duvara çarpmış gibi olursun.

devamını okuyayım »
27.10.2011 23:21