dembura

  • 56
  • 0
  • 0
  • 0
  • 6 ay önce

mick jenkins

şarkıcıdan veya rapperdan evvel bir şair. bunu da sonuna kadar hissettiriyor eserlerinde. açıkçası düşüncelerinin ve liriklerinin gücünü sınıflandırmaya kalksam başarısız olurum. rapper olduğunu düşünmüyorum, çünkü gerçekten pek fazla örneği yok yaptığı müziğin rap piyasasında. alternatif r&b desen değil. bunların karışımı mı? belki de. ama orhan gencebay'ın ''ben arabeskçi veya başka bir şey değilim, benim kendi tarzım var.'' cümlesini mick jenkins de söylese sanırım yadırgamam. çünkü sonuna kadar hakkı var. kesinlikle kendi tarzı var.

downtempo beatleri bir tutam enstrümanla karıştırıp önüne koyduğunuzda ortaya çıkarttığı şey çok sesli sanat oluyor. hitabı hem göze hem kulağa. o yüzden şarkılarının altyapı seçimi inanılmaz, kendisine ait olan müziği çok iyi biliyor. zaten fevkalade olan liriklerinin yanına bir de şarkı girişlerinde ve sonlarında kullandığı diyalogları ve alıntıları da ekleyince etkilenmemek çok güç oluyor.

dinleyicisiyle arasına şeffaf bir duvar ören ender isimlerden biri. o duvarın içinden hemen hemen her türlü duygu sızıyor. ama hepsi azar azar. çünkü tamamen aktarsa hepsini ya da aktarabilse, biliyor ki o da dinleyicisi de bunu kaldıramayacak. dozajı iyi ayarlıyor o yüzden.

the water[s], wave[s], the healing component. bunların hepsi de çok iyi albümler, özellikle de the water[s]. ama ismini strange love koyduğu bir şarkı var ki, sanırım bugüne kadar hiçbir şey üretmeyip yalnızca bu şarkıyı yapmış olsaydı bile kendisinden aynı övgü dolu cümlelerle bahsederdim. öyle güzel işte. çok güzel.

''we claim that we love ourselves
that's some strange love, dr. strange
don't go insane, love, know shit's insane, love
i feel your pain''

var ol.

devamını okuyayım »