demesi kolay tabii

  • azimli
  • mangal yürekli rişar (504)
  • 6800
  • 32
  • 19
  • 2
  • bugün

bir araba uğruna yıllarımı harcamak istemiyorum

intihar etmeyi ilk düşündüğümde, akp iktidarda değildi. hükümet güzellemesi yapacak değilim. genel olarak siyasete kafam girsin.

taptaze zihinlere ve kalplere sesleniyorum: lütfen vazgeçmeyin. hepimize ihtiyaç var. bir kişi bile fazla değil bu cihanda. şu an anlam veremiyor olabilirsiniz. gidenler, hepimize bir ders verir. içime sinmese de bazen "misyonları bu muydu acaba" diye düşünürüm. onun ailesinin ciğeri yanarken, çok bencilce görünebilir; kimseden bu şekilde huzur bulmasını bekleyemeyiz. gaddarlık olur bu. yalnızca, bilsin istiyorum ki, sesini duyan var. hepimiz burdayız. hepimiz o sevgiyi, çaresizliği, sıkışmışlığı hissediyoruz.

biz'den 1 kişi eksildi, nasıl yanmasın ki canımız?

yargılamayın, aferin demeyin. sadece burada daha fazla kalamayan bir güzel ruh ayrıldı aramızdan.

mehmet pişkin'i paylaşmış sayfadında; birileri de demiş ki "bak onu örnek alıyorlar." ben öyle düşünmüyorum. iki insan da aslında hayatı çok seviyorlardı. intiharla çok çelişik gözüken bu hal, sarsıyor bizi.

"lan balkondan atlar mıyım?" korkusu gibi... bu kadar anlaşılabilir, bağ kurulabilir olması içimizi ürpertiyor. ölüm, ensemizdeki tüylere üflüyor bi yaz meltemi gibi.

üflesin! bu kadar yakındır ölümle hayat.

sıkı tutunun çocuklar! daha da zorlu günler olacak, daha sıkı sarılmamız gerekicek. kendimizi geminin direklerine bağlamak zorunda kalıcaz hatta fırtınadan geçebilmek için. iyiler, iyilik kazanıcak. çalışmak, inanmak ve umut kazanıcak.

kendinize güvenin. içinizdeki o gücü bulun. biliyorsunuz orda olduğunu. kan revan savaşmak zorunda değilsiniz. buna mecaliniz yoksa, zayıf ya da beceriksiz değilsiniz.

biz birbirimizi sırtlamayı, yaralılarımızı taşımayı unuttuk bi yerde. şimdi onu hatırlama vakti.

kötü bir vesileyle de olsa bize bunu hatırlatan herkese şükranlarımı sunmaktan başka bir şey gelmiyor elimden. bize hayatın güzelliğini ve pamuk ipliğine bağlı oluşunu hatırlatan tüm güzel ruhlara selam olsun.

arkadaşlarınıza sahip çıkın. birbirinize sahip çıkın. laf olsun diye değil, gerçekten nasılsın diye sorun birbirinize. hemen şimdi hatta... bi mesaj, bi telefon... "iyiyim n'olsun" diyenleri eşeleyin. ailesi iyi mi, maddi sıkıntısı var mı... konuşmak istemiyorsa, yan yana oturup susmayı teklif edin.

bir'iz. dünyanın öbür ucunda da olsa, açlık bizim açlığımız, acı hepimizin acısı.

lütfen kendinize de sorun: "harbiden iyi miyim ben ya? mutlu muyum? en son ne zaman ağız dolusu güldüm? kendi hayallerimin peşinden gidiyor muyum yoksa bana zorla öğretilen şeyleri mi yapıyorum?"

mutsuz bir beyaz yakalı olacağınıza, çok iyi bir ayakkabı tamircisi olun. sosyal statüleri yıkıp, zanaati, özgün becerilerimizi bulmalıyız. para işini çözücez bi şekilde; şu an nasıl olacağına aklım ermiyor ama yapacağımızı biliyorum. başka türlü bir yaşam mümkün. önce hayal ederek başliycaz.

hayallerinizi sakın bırakmayın. resmini çizin, fotoğrafını çekin. o sizin gizli hazineniz. zamanı gelince, hepsi bir bir gerçekleşicek.

güneş doğmadan önce, en karanlık vaktidir göğün.

sıkın dişinizi.

kendinizi, sevdiklerinizi ve bizleri sizsiz bırakmayın.

devamını okuyayım »