dukebell

  • anadolu çocuğu (340)
  • 776
  • 26
  • 12
  • 0
  • dün

asla iyileşmeyecek çocukluk yaraları

ortaokul yılları. genellemede okul üçüncüsü ortak sınavlarda default okul birincisiyim. bilgi yarışmalarına matematik dalında ben götürülüyorum. yalnız ufak bir sorun var, evde ekmek almaya para yok. silme sefalet.

fen lisesi sınavları geldi çattı. sadece form almak için istedikleri para bizim eve 1 ayda girmiyor. beklediğim üzere anne parayı bulamadı, ben de müdür yardımcısına hiç uğramadım, oldu bittiye getirip atlatma peşindeyim ama ne mümkün.

çalışkanlık mevzusu böyleyken saflığım ve henüz açılmamışlığım konusunda da okulun favorisiyim. belaltı konularda hep benimle dalga geçilir. çok gücüme gider ama sessizliğim nedeniyle hep içime atarım. özellikle ismail isimli bir sınıf arkadaşım her konuda beni rezil eder yine de ses çıkaramam. kendisi de sonunculuğa aday olup gram üzüntü duymayan rahat bir çocuktu.

bu ismail bir şekilde öğrenmiş form almadığımı. sınıfta bir kıstırdı. yüklenip duruyor neden almadın olm diye. geçiştirmeye çok çalıştım ama olmadı. en son salya sümük patladım para yok ne yapayım diye. meğer bütün sınıf bizi izliyormuş. bu herif çıldırdı. başladı sövmeye "bizim gibileri zorla okuturlar böyle adamları yıpratırlar" falan bir sisteme sövüyor bir bizim okula. neyse 2 tenefüs sonra formlarla geldi bu. dedim bu ne. "al bizden hediye sınıfça para topladık aldık" dedi. ağlaya ağlaya kabul ettim. eve gittim anne sordu ne iş diye. anlattım, bu sefer o koptu kadın günlerce ağlamaktan kendine gelemedi. sonrasında bir şekilde parayı bulmuş, götür arkadaşlarına dağıt dedi. okula götürdüm bu sefer adamlar almadı biz yine salya sümük.

allah razı olsun bu süreçte kimse en ufak rencide edici bir yaklaşımda dahi bulunmadı ama o devir döktüğüm gözyaşı pek nadirdir. ismail de hafızamdan kazınmaz, ölsem unutamam başta onun sonrasında tüm sınıf arkadaşlarımın yaptıklarını.

he sınavda yedeği tutturup rezil olduk o ayrı.

devamını okuyayım »