dumspirospero

  • şekerpare (670)
  • 673
  • 0
  • 0
  • 0
  • 7 yıl önce

süreyya

yerinde simdi yeller esen, bir zamanlarin en guzel, en klasik, en adam gibi lokantasiydi sureyya. istinyedeydi, denizin karsisinda. ve benim cocuklugum, belki de su anda hatirlayabildigim en eski hatiralarimdi, sureyyanin altin varakli sandalyeleri, krem rengi duvar kagitlari, kolali gomlekli garsonlari, kievskisi, yemekten sora gelen parfesi, los isiklari...
her hafta mutlaka giderdim oraya, babamla. ertesi gun okul oldugu, ve benim erkenden yatmam gerektigi icin babam telefon ederdi,o gun mutfagi biraz daha erken acsinlar diye. saat alti bucukta ben ve babam, daha kimse yokken cikardik yukari; disarisi aydinlikken bile lostu oranin isiklari, hep ayni agir ortam, hep ayni alcak sandalyeler, hep ayni boyu masaya yetmeyen ben, ve bana gulup altima yastik getiren, hep ayni garsonlar..degismezdi yedigim, cunkku bilmezdim orda baska ne yenir, bugun sureyya olsa, bugun gitsem, bugun de ayni seyleri yerim, cunku bilmem orda baska ne yenir..
dunyanin en kibar iki beyefendisi isletirdi o zaman orayi, her gittigimizde biri mutlaka masamiza gelir, babamin hatrini sorardi, bana birsey sorduklarinda utanirdim, nereye bakacagimi sasirirdim. ama mutlu olurdum, cunku insan yerine kondugumu hissederdim, daha insan yavrusuyken. yemek bitip de biz kaltigimzda daha yeni yeni insanlar gelirdi, benim gecelerim buyuklerinki basladiginda biterdi..
yillarca devam etti bu, belki 7 belki 8 yil..bir gun gittigimizde o iki beyefendiden birinin vefat ettigini ogrendik, babam yemegin geri kalaninda konusamadi....hayatimda ilk kez tanidigim, konustugum, bildigim birinin olumuydu bu, beni bile sarsmisti. cok gecmeden diger olum haberini de aldik, diger beyefendinin...kizi isletecek burayi dediler, babam o aksam artik hicbisi ayni kalmaz dedi.....bu sureyyaya son gidisimiz oldu.
hicbisi ayni kalmadi.geriye hicbisi kalmadi..sureyya beyin imzasi olan sureyya yazisi kalkti duvardan, tek kelimeyle cirkin bir sureyya asildi yerine. tutmadi. adi degisti. tutmadi. ne deneseler, tutmadi. hicbir sey tutmayinca onlar da biraktilar, yillarin sureyyasi, altin varakli sandalyelerli, kolali gomlekli garsonlari, istanbulun en guzel mutfaklarindan biri tarih oldu. sarfettigim bunca kelimenin ardindan adini kullanmak bile istemedigim, olmasi gereken en son sey oldu, sureyya ucuz bir balik lokantasi oldu.
sureyya tarih oldu. simdi ben sansli sayiyorum kendimi, orayi bildigim, bunlari hatirlayabildigim icin...

not:bu yaziyi yazmayi boynumun borcu bildim, eksi sozluk benim gunlugum degil elbet, ancak eminim benimle ayni huznu paylasanlar gecer buradan.

devamını okuyayım »
19.03.2006 03:00