empat

  • azimli
  • mangal yürekli rişar (500)
  • 1367
  • 1
  • 1
  • 0
  • geçen hafta

ekşi itiraf

şuan çocukluğuma dönmeyi çok isterdim. 6-7 yaşıma. lojmanlarda sabahtan akşama kadar dışarıda oynadığım zamana.

özellikle ananemin beni erik ağacımızda salıncak kurup salladığı zamana. şarkı söylerdim. içimdem söyleyip o şarkıyı yaşardım. keşke tamamını yazabilseydim ama içinde özgürlük vardı sanırım. tamamen özgür olmak.

yeme, içme, sıçma ve oyun oynama dışında benden hiç bir şey beklenmediği yere ve zamana. ne kadar da güzelmiş. acı yok, psikolojik sorunlar yok. aidiyetlik var. seni seven birileri var ve o zaman bunun koşulsuz olduğuna inanmışsın. paradan pek haberin yok. aşk yok dolayısıyla acı yok. kuşlar var, taso oynamak var, arkadaşımla oyuncak asker oynamak var. adeta cennet.

anaokulunda oynamak var. taa o zamandan beri hoşlandığımı düşündüğüm kız var ama kesinlikle aşk yok. zaten aslında hoşlanmak da yok. arkadaşımla birlikte onla bisiklete biner yanındaki büyükçe akrabası bize ne işiniz var yolunuza gidin dediği zaman biz onu koruyoruz derdik. koruyorduk da.

askeri marketin oradaki kozalaklardan çam fıstığı bulur yerdim. ne de güzeldiler.

çocukluk tam bir masumiyet. ne bir sorumluluk ne bir beklenti. belki çok akıllı değildim ama zaten akıllıca davranmam da beklenmiyordu. peter pan'ın neden hep çocuk kalmak istediğine şaşmamalı. benim şansım olsa ben de hep çocuk kalırdım. çocuk kalmak istemeyen olur muydu ki? maalesef olurdu.

devamını okuyayım »
25.03.2015 00:25