eski

  • emekli
  • anadolu çocuğu (330)
  • 936
  • 10
  • 0
  • 0
  • 2 hafta önce

yıldızlar ve ateş

eskiden yıldızlara bakardım saatlerce, bir de ateşe. çocuktum... denize aşık sayardım, öyle sanırdım, kendimi. orada yok olacağıma inanırdım. korkardım. çocuktum… şarkılara ağlar, şiirlere koşardım. gördüğüm her güzel kıza en az bir iki gün aşık olur, vurgun yemiş gibi dolaşırdım ortalıkta. canım yanmazdı ama. çocuktum… şehrin sokaklarını severdim en çok: ankara’nın. zamanı bilmeden dolaşırdım, anlamsızca değil amaçsızca. kaldırım taşlarını sayar, köpeklerden korkar, ana caddeye çıkana dek ıslıkla şarkılar çalardım. çocuktum… yara ve acı benim için dizlerimin üstüne düştüğümde olan şeylerdi. ağlardım. şefkat, aradığım an annemde bulunabilen bir şeydi, aramazdım bile. çocuktum…

denize aşığım hala. yok oluşumun orada olacağınaysa inanmıyorum. artık, şiirlere ağlıyorum, şarkıların peşinden koşuyorum. aşık olduklarım, güzel olmayabiliyor, vurgun hissi değişmedi, sık da değil zaten. köpeklerden korkmadan, kaldırım taşlarını saya saya dolaşmayı seviyorum, sokakları: kırk yılda bir gittiğimde, sadece ankara’da.

ve…. yıldızlara ve ateşe hala bakarım saatlerce.
‘ama’sız ve hiç değişmeden.

devamını okuyayım »
09.05.2006 20:06