fotarkh

  • anadolu çocuğu (345)
  • 615
  • 0
  • 0
  • 0
  • 2 yıl önce

askerlik arkadaşı

belki biliyorduk bir daha göremeyeceğimizi birbirimizi. hani bir sürü söz verilir ya ayrılırken; “abi bak kesin görüşçez! arıcam ben seni muhakkak! olm valla bir araya gelecez tekrar!”… tutulmayacağı bile bile… birlikte ne sigaralar içilir; “lan, boşversene olum, bu gün de bitti… şafaktan bi gün daha kaydı gitti…” o kadar değerlidir ki bu bir gün daha kayıp gitmesi o ‘şafak’ tan…

ertesi gün güneş yine doğar, 3 kilometre koşuya çıkılır, ipe tırmanılır, öğlen edilir… günün yarısı gitmiştir ve yanıızda yine asker arkadaşınız; tertibiniz vardır… geç kalırsa bazen yemek ayrılır, hatta çok açken bile yenmez onun yemeği, soğusa, buz tutsa bile onundur o yemek, ayrılır bile bile çöpe döküleceği… 16 milyon çavuş maaşı alınınca herkese gazoz ısmarlanır, fotocuya foto çektirilir, şınav, barfiks çekilir…

afedersiniz; “kıçınızın dibindedir” her zaman o, yatarken, kalkarken, nöbete giderken, yüzbaşıdan azar işitirken, yeni gelenlere şaka yaparken, gülmekten geberirken... ha şimdi nerde diye sorarsanız, uzaktadır… karşılıklı sevmişsinizdir, onun sevgisine karşılık… özlemek? bazıları der ki; “keşke bizi yılda bir kere 10 günlük askere alsalar…” ve ciddidir hepsi bu hislerinde… isimleri unutmak kolaydır da, yaşananları unutmak zordur… yaşamayı ilk kez öğrenenler için…

devamını okuyayım »
19.06.2010 00:09