galibamagercek

  • 131
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen ay

ekşi itiraf

4,5 yıldır evliyim ve artık sonlara dogru akıl saglıgımı kaybediyor olmaktan korkuyorum. söyle ki esimi seviyorum lakin basından beri hata olan bir evlilik yaptım. cok yalnız kalmıs bir tipim ben, öyle kalabalık bir ailem, düzenli aksam yemeklerim hic olmadı. cok istedim bir ailem olmasını. sevdigim icin basıma gelecekleri bilerek de evlendim.evlendigim ilk aydan beri huzursuzluklar cıkardı. alkole cok düskün. konusunca hep bahanesi olur, dinlemez, cirkinlesir, senin karısmaya hakkın yok der.

hayatımda hic bana ismim dısında bir seyle seslendigini duymadım. aynı anda uyudugumuzu sarıldıgımızı hatta beni öptügünü bilmem. bunları yazmak istedim biraz da kendime tanı koymak icin, yüzüme carpması icin. tabii ki bu durum bende büyük travmalar dogurdu ama bosanmadıkta simdiye kadar.

aileye, düzgün bir evlilige, toplumda normal olarak nitelenen her seye karsı koyulmaz arzum ve bir yandan iletisimsizlik beni su an korktugum noktaya getirdi. bir yandan gözlemliyordum tabi. cift arkadaslarımızın anlattıgı en basit hikayeler, birbirlerine ismi dısında hitap etmeleri, zamansız anlarda birden temasları gibi oldukca basit seyler beni günlerce düsündürebiliyordu nasıl bir seydir kimbilir diye. sacma geldigini biliyorum, öyle bos issiz bir tip de degilim aslında. ama bu 'normale' duyulan bitmek bilmez arzu, gözlemler bana sınırsız bir acı veriyordu. normal neyse aq.

sonra yaklasık iki yıl önce bir kavgamız ve barısmamız sonrası bir oyuna basladım. hayal kuruyordum zararsızca. o gün aksam yemegini birlikte yemisiz, cok gülmüsüz, cay koymusuz gibi. sonra gün icinde telefon gelmis gibi yapıp insanların icinde abartılı sevgi gösterileriyle konusmaya, gülmeye basladım (normalde aramaz beni, zaten mesaim bitince uyanır genelde, arasada hep baskası arıyor gibi uzaklasırım, bilirim cünkü bok gibi konusacagımızı).

bir zaman sonra bu sahte telefonlar beni gercekmis gibi mutlu etmeye basladı. kafamdaki hayal ve gercek algısı alt üst olmustu. eve dönerken kızgınlıgım geciyordu. bana seni seviyorum demisti telefonda ya bugün. bazen araba kullanırken kendimi sahte tel konusmasını hatırlayıp gülümserken falan yakalamaya basladım. bununla bitmedi tabii aralara o özledigim seyleri serpistirdim insanlarla konusurken. ailemden biri hastaneye mi gidecek. sabahın bir körü onca isin arasında her seyi kendim halledip gün icinde esim yaptı demeye basladım.

insanların icten ice bu alalade söylenmis her sözü yakaladıklarını biliyordum. ayni benim daha önce yaptıgım gibi normali bu demek diye düsünüp kendi evliliklerini sorguladıgını biliyordum. benim gibi hissetsinler istedim. bundan zevk almaya basladım. bana bir sey aldıgını hic hatırlamam, belki dogum günümde. kendi aldıgım seyleri hikayeler uydurarak onun aldıgını söyledim. bunlara inanmaya da basladıkca kızgınlıgım gecti. kavga da yok. aksam ayrı odalarda oturuyoruz o bazen aksamları dısarı cıkıyor. onlar en güzel hayal anları benim icin. ıs seyahatindeymis cünkü. cok özlüyomus beni. nasıl gececekmis o gece. öyle uykuya dalıyorum.

bu gerceklikten cıkma durumu artık beni korkutuyor. son zamanlarda cok kötü hissetmeye basladım günlük yasama olan bütün istegimi kaybettim, günlerce evden cıkmamaya basladım. gerceklik algımı yitirdigimin farkındalıgı ise beni dibe sürükledi. ısin kötüsü bosanınca da her sey cok iyiydi diyecek millet o kadar uydurmusum ki. daha önce de yapmıstım böyle seyler ailemden biri ölünce. toplum icinde tanısmadıgımız kalabalıklar icinde onunla konusuyor gibi yapıp mutlu oluyordum. sanki kabul görmüs olmak, ne kadar mutlu denmis olması acımı azaltıyordu. ben de sizin gibiyim diye bagırmak istiyordum.

mutlu olmak istedim lan. cok istedim. kücük basit bir seylerle. ben düsünmeden benimle ilgili bir sey düsünülsün istedim.kodumun hayatında 30 yıl lan. 30 yılcık normal bir hayatım olsun istedim.

not: simdi dagılıp ben gene mutluymusum ya diyip masturbasyon yapabilirsiniz. ya da daha mutlu sevisin bence. cigerinizi biliyorum.

devamını okuyayım »
19.08.2016 20:54