golge kokusu

  • 401
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen yıl

her şey geçer

geçer ama izi kalır...

kişi tüm ömrünü güvenip sonra kaybetmekle geçirmişken, sağlam bir duvar, koca bir ağaç çıkar karşısına... muhteşem bir ışık kaynağı... şaşırır...

durur, bakar, tekrar bakar, düşünür. içi ısınır sonra; tövbe etmiş olmasına rağmen bir kez daha güvenir. ağaç sırtından içeriye kök verir. içinde köklenir kişinin, yıllanır, büyür, salınır...

günler geçer, saatler uzar, dakikalar büyür... zamanla kişinin içindeki köklerin her kıpırtısı ciğerlerde, kalpte koca koca çizikler bırakır. acıtır, çok acıtır...

kişi ağaca gün geçtikçe daha da bağlanır, ışığıyla içini aydınlatır. ama diğer ağaçlardan daha fazla hissedilirdir içindeki köklerin hareketleri. yaralayıcıdır. ağaç farketmez ama, her ses, her kıpırtı kan kaybıdır.

kişi incinir... yavaş yavaş başlar sonra kocaman "incik"leri olur. canı yanar, çok yanar...

kişi, en çok içindeki ağaçtan, içindeki ağaçla incinir... kök vermiş koca çınarla... ışık saçmış koca güvenle... inandığı varlıkla, inandığı varlıktan incinir...

izi kalır...

çok iz bırakır...lır...

devamını okuyayım »
17.02.2011 09:01