gotamacik

  • 475
  • 21
  • 0
  • 0
  • geçen hafta

aziz yıldırım

futbolla vesaire epey uzun bir suredir alakam yok, fakat ilgi duydugum donemlerden gunumuze dek degismeden kalan az sayida seyden biriydi aziz yildirim.

galatasarayliydim ben kucukken, bir de milan; sheva, pirlo, gattuso, nesta, costacurta, maldini, kaladze, dida... o gunlerden bir liverpool’un sampiyonlar ligi’ni kazandigi geceyi hic unutmam, ofkeden hickira hickira aglamistim; bir de galatasaray’in 20.45 sampiyonlugunu.

o zamanlar hep aziz yildirim gibi bir baskanimiz olsun isterdim, nedense fenerbahceliler hep simarik, ayriksi gelirdi bana o gunlerde; sanki herkese karsi savas veriyorlarmis gibiydi, hopeless romantic yanima bir hayli uyan bir imajdi bu aslinda.

sonra sheva chelsea’ye gitti, ben buyudum, futbola da kusmustum zaten; nasil kusmeyeyim? milan’im dagilmis, arda turan diye bir hirbo, galatasaray’in yildizi olarak lanse edilmeye baslamisti.

ortaokul yillarim basketbolla gecti. fakat aziz yildirim hep oradaydi, hic degismeden, degismez kustahligi, egosu, uzlasmazligiyla. boyle farkli sahsiyetlerden hoslanirim hala.

simdi gitti. vay canina, aziz yildirim gitti, ha...

bu adamdan bile nostaljik bir huzun devsirmeyi basardim, bana da aferin.

devamını okuyayım »