gri balikcil

  • 10501
  • 30
  • 15
  • 0
  • dün

ebru şallı

dün ropörtajını okudum. ne diyeyim ki, bir şey demek ne haddime. ben okurken perişan oldum, kadın bunu birebir yaşamış. allah gani gani sabır versin.

koşa koşa ropörtaj vermiş diyen insanlar. bu öyle ayrılık acısı gibi içimde yaşarım tarzı bir acı değil. dilerim asla öğrenmeyin nasıl bir şey olduğunu, ben kendi annemden biliyorum, birazcık. empati kurmak dahi istemediğim bir şey. ben paylaşmış olmasına onun adına sevindim. ropörtaj verdiği kişi ise ayşe arman, kendisi de bir anne. belki yakın buldu, samimi buldu, iç dökmek istedi. belki kendisiyle aynı acıyı yaşamış insanlara ulaşıp onlardan destek almayı umdu.

bir de yaşarken çocuğun resmini paylaşmıyordu diye zırvalayanlar varmış, sözlük sağolsun şu yaşımda bunu da görmüş oldum. kardeş, kimse sana evladını ne kadar sevdiğini resimli olarak kanıtlamak zorunda değil, geri zekalı mısın? ben evladıma günde belki yüz kere onu ne kadar sevdiğimi söylüyorum, yüz kere öpücüklere boğuyorum ama sosyal medya hesaplarım börtü böcek, kedi resmi dolu. çünkü, 1. aynı ebru hanım gibi evladım büyüyünce niye paylaştın benden izin aldın mı diyebilir endişesi taşıyorum. 2. nazara inanırım. kadıncağız yaşarken paylaşmamıştır, çünkü evlat yanında, böyle kötü bir şey olacağı aklına gelmiyor. şu an ise elinde ondan kalan sadece bu fotoğraflar var. o uğruna öleceği gülüşü artık sadece orada görebiliyor. fotoğraflara bakıyor, acı içine sığmaz olunca paylaşıyor. bu kadarcık empatiyi kurmak çok zor olmamalı ya.

yapmayın ya, bu kadar kötü olmayın. nasıl hayatlarınız, nasıl çevreleriniz var ki bu kadar kötücül insanlar olabiliyorsunuz? cidden aklım almıyor.

devamını okuyayım »