hwinore

  • 970
  • 0
  • 0
  • 0
  • 5 yıl önce

ekşi itiraf

aşırı bir insanım. duygularımı uçta yaşayıp öküz olduğumu iddia ediyorum. misal, nefesim kesilecek kadar canım yandığında bile gık demeden bütün gece en yakınlarım dahil herkese şaklabanlık yapabilir, eve gidince de böğüre böğüre ağlayabilirim.

taktığım mevzuları asla açmam. bir şeyleri dert etmeyi, aşamamayı güçsüzlük olarak görüyorum. bu da kendime saygıma zarar verdiği için karşımdaki insana bunu söyleyeceğime, geberiyorum daha iyi.

çok sevmekten nefret ediyorum ama hiç ortam yok. ya çok seviyorum ya da sevmiyorum. zamanla azalan sevgi diye bir şeyim de yok. birikip bardak taşana dek ölüp bittiğim insanları bir anda hiçe indirgeyip bundan hiç rahatsızlık duymuyorum. sadece, bunca şey olurken benim ne hissettiğimi ciddiye almayıp, sonra "ne oldu da bu kız gitti bilmiyorum" deyip bi bok anlamamaları beni şaşırtıyor.

insanların, kırıcı şeyleri çat çat söylerken sevgiyle ilgili şeyleri susmalarından, dünyadaki tüm iğrençliklerden daha çok nefret ediyorum.

pozitif şeyleri zikrederken yapmacık, negatif şeyleri zikrederken kırıcı olmamayı beceren insanların hastasınım.

her şeyi eleştiren insanlara acıyorum.

bencil insanlarla kendi hayatının sınırlarını çizen insanlar gözümde aynı. ve maalesef bu algımı değiştiremiyorum. herkesin her koşulda fedakar, merhametli ve özverili olmasını bekleyecek kadar dangalağım.

kendimi sevmeyi bırakalı uzun zaman oldu. çünkü zaten kimse benim sevgi kalıplarım içinde beni sevmiyor. bunun eksikliğini hissetmiyorum.

son olarak, yanıldığımı biliyorum. öğrenecek çok şeyim var.

devamını okuyayım »