ihatenicknames

  • azimli
  • anadolu çocuğu (300)
  • 1657
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 yıl önce

ekşi itiraf

eskiden içimde bir özlem vardı. kimi özlediğimi bilmeden özlem duyardım sadece. sigaramı içerken gece karanlığında şarkılar dinler bilmediğim yerlerin özlemi ile bilmediğim birinin hayali ile gözlerim dolardı bazen. sonra sabaha varırdı gece ve ben öylece çıkardım yabancı olduğum o evden. bir hayatım vardı görünüşte, bir işim bir karım vardı hatta o zamanlar ama ben ölesiye yalnızdım. günden güne eriyordu ruhum bedenime inat. kimsem yoktu benim hatta arkadaşım bile hoş halen yok ya.. içimde günden güne büyüyen her şeyi bırakıp gitme isteğini bir türlü yenemiyordum ama cesaretim yoktu. neden korkuyordum bilmem. kaybedeceklerimden mi? hangisine gerçekten sahiptim oysa ?

bir gün sen çıktın karşıma. ilk anda anladım hayatımda derin bir iz bırakacağını. çok direndik başlarda bilmem hatırlar mısın? kaç kere ayrıldık oysa hiç birleşmemiştik ki biz. o zaman anladım ki dirensem de ben sana ait olacağım. ilk kez hayat yeniden güzeldi, yeniden gülebiliyordum. o ana dek anlam biçilmemişti hiç bir hareketime ben bile bir anlam olduğunu bilmezdim. öylece yaşıyordum işte.

oyunlar oynadık beraber, hayallerine ortak oldum sen de benimkilere misafir oldun. sana en değerli en derin duygularımı açtım. kavgalar ettik bazen. kıskançlık krizleri yaşadık. bilmem kaç kez koptuk belki de ama ayrı duramadık. zaten nasıl durabilirdik ?

bir gün çok keskin bir yol ayrımına geleceğimizi biliyordum ve geldik. bir kış gecesi çok uzun zaman geçti üzerinden sanki ama aslında o kadar da geçmemiş lakin ben öyle hissediyorum çünkü her şey o kadar değişti ki o geceden beri.

o gece ve sonraki haftalar her şey sorgulandı. hayatım alt üst oldu. senin de öyle.. kim bilir bu allahın bir lütfu idi ama yaşarken insana öyle gelmiyor bazen. kadere zaten inanırdım ve şimdi geriye dönüp bakınca tüm parçaları birleştirip yeniden büyük resmi görüyorum ve bu tamamen kaderimizdi diyorum.

insan kaderini yaşamak için bazen tüm gemilerini yakmalı. kimse anlamaz bunu hatta deli bile diyebilirler. anlamasınlar da hem ne gerek var.

acı verir sandığım şeylerin bazısı acı vermedi düşündüğüm kadar lakin bazı acıtmaz sandığım şeyler acıttı canımı en çok ve ben eski hayatımı evet artık eski olan yabancısı olduğum ve beni yoran her şeyi, her detayı geride bıraktım. bunu ancak senin desteğinle yapabilirdim.

şimdi elimde hiç bir şey yok. sadece sen varsın ve senin sevgin. yeni doğduğum bu hayatta çıplak, savunmasız ve sana muhtacım ama garip olan şu ki eskisinden daha güçlüyüm çünkü bu muhtaçlık ve savunmasızlık yalnızca sana karşı. benim sandığım elimi kolumu bağlayan her şey beni daha da güçsüz yapıyormuş meğer.

ne olursa olsun hesapsız kitapsız ve saf bir şekilde, derin bir şekilde seveceğim seni. sevmeye devam edeceğim. kim bilir belki yine yaralanacağım, belki yine yorulacağım, belki de artık sadece ölmek paklayacak beni ya da o bile kafi gelmeyecek. ya da yaşayacağız beraber her şeyi duyumsayarak, hissederek.

şarkıların bile anlamlarını yeniden keşfettik hani. hani gökyüzünün rengini hatırladık, bir gülüşün, bir anın dünyalara bedel olduğunu yeniden öğrendik. artık ne olursa olsun fark etmez. seni bir kez koyduktan sonra bu kadar derin bir yere kimseler bulamaz seni. sen benim ben senin ruhunda eridik bittik. ben ve sen yok artık. eğer gerçekten ruh ikizi diye bir şey varsa bu ancak böyle bir şey olabilir..

yokluğunda aynı şarkıları dinliyorum bilirsin işte sen onları. hatta aşkımızın şarkısı gibi misyonu ve vizyonu bile vardı bizim hatırlarsın. hem hayalperest hem de gerçekçi olmak ancak bu olabilir.

neyse bunca laf kalabalığı ve saçmalamaya da gerek yok aslında. bilirsin beni net olmayı severim.

özledim, cidden özledim ...

devamını okuyayım »
14.05.2015 22:35