ilyasberkay

  • şekerpare (684)
  • 506
  • 0
  • 0
  • 0
  • 2 ay önce

aşk

aşk tam da unuttuğun zaman gelir derler ya...

bir çarşamba akşamıydı, uzun zamandır hissedemiyordum hiçbir şeyi.
kaybetmiştim verdiğim bütün savaşları, geriye sadece nadiren gelen hüzün ve öfke kalmıştı. bir de o kocaman boşluk hissi.
yazamıyordum uzun zamandır, hayal de kuramıyordum.
ne yeşeren bir umut vardı içimde, ne de gerçekleştirmeye çabaladığım bir hayal.
ciddi bir insan olduğumu söylerler birde, ama bir bilseler hayatı ne kadar ciddiye alamadığımı.

hava soğumaya başlamıştı, eylül hissettiriyordu geldiğini yavaş yavaş.
yüzüme vuran serin rüzgar bile hissettiremiyordu yaşadığımı.
yavuz çetin'den yaşamak istemem çalıyordu arka planda. bir nevi hayatımın fon müziği olmuştu artık.
ama ana karakter oynamak istemiyorsa nasıl çekilebilirdi ki bu film?

yürürken aklıma gelen bir anı ile başladı her şey, hissettirmiş olduklarıyla daha doğrusu.
o gitmişti, ben de değişmiştim. ama aynıydı hala anılar. değişmemişti. değişemezdi, onlar vardı bir tek çünkü geriye kalan.

kimdim ben? sanki ne yaşamıştım da kaybetmiştim bütün bu duyguları?

arkadaşlar da bir bir dökülüyordu kendini tutmaya hali olmayan dallardan. ve iliklerime kadar hissediyordum, sonbahar gelmişti. kaçış yoktu artık. kabullendim ben de.

tünelin ucunda bir ışık var mıydı? vardı muhtemelen. göremiyordum ama. gösterecek biri de yoktu. olsun da istemiyordum zaten.

bir sürü hatam olmuştu geçmişte ve kaçırdığım fırsatlar. pişman değildim ama memnun da değildim bu durumdan. bir anda oldu ve bitti her şey. hayat gibi.

o anı kafamda dönüp dururken bozuk bir plak gibi, nadiren hissettiğim hüzün geldi bir anda. bir anlığına geldi ve gitti sadece. acı bir tebessüm belirdi daha sonraysa suratımda.
ve o an farkına vardım ki, bir daha ne aşık olabilirim ne de birine yaşatabilirim bu hissi.

bir çarşamba akşamıydı, artık hissedemiyordum hiçbir şeyi...

devamını okuyayım »