jolly jumper

  • 362
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen yıl

doktor

en yakın iki arkadaşımın sahip olduğu meslek. bu kişilerin sevgilileri, arkadaşları derken bir çok doktoru şahsen tanıma fırsatım oldu. bazılarını sevdim bazılarına gıcık oldum. zira hepsi farklı farklı kişiliklere sahipti. ancak farklı olmayan tek şey ise birden fazla doktor bir araya geldiğinde kabus gibi bir ortamın oluşuyor olmasıydı. çünkü illa ki konu hastalara, tıbbi meselelere kayar havada latince terimler uçuşurdu. bense genelde ortamdaki tıpla alakası olmayan tek insan olarak bu anlarda yüzüme sabit bir gülümseme yerleştirir o esnada kırlarda koştuğumu hayal ederdim. önceleri uyuz olduğum bu duruma karşı giderek bağışıklık kazandım. bu insanların hayatı hastalar ve hastane olmuş çünkü. aynı şekilde çok sevdiğim bir yakınımın hastalığından bahsederken soğukkanlılıkla "kesin ölür o" (öldü de) dediklerinde de şaşırmıyorum. hayatları bin bir çeşit hastalıkla uğraşarak geçen doktorların hissizleşmiş olmaları gayet normal; hatta duygusal olmaları durumunda hata yapma ihtimalleri daha yüksek bile olabilir. çoğumuz doktorları eleştiriyoruz, kimimiz ciddi ciddi kin besliyoruz onlara. ama biraz empati yapmak lazım bana kalırsa. bu zor mesleği aynı özveriyle icra edip edemeyeceğimizi düşünüp ona göre konuşmalıyız.

devamını okuyayım »