korun parmagina batan goz

  • ağır abi (455)
  • 960
  • 21
  • 7
  • 2
  • bugün

hayata dair gülümseten detaylar

daha once bir kez geldigim bir sehirdeyim, kendimi rehabilitasyona aldım ya nefes almak icin deniz kenarına vuruyorum kendimi surekli yoksa kendi icimdeki dalgalarda bogulacagım. annem yanımda surekli beni yalnız bırakmamak, bir sekilde destegini gostermek icin...

deniz kenarındaki bir banka oturuyoruz beraber. genc bir adam yanasıyor yanımıza tekerlekli sandalyede; ne elinin ne de yuzunun kasları uzerinde kontrolu olmadıgı belli. buyuk ihtimalle cerebral palsy hastası. sandalyesinin arkasını isaret ediyor once, egilip bakıyorum.

"37 umut 54"

umut... ismi, biz de isimlerimizi soyluyoruz, o annem diyorum ve umut elini uzatıyor, el sıkısıyor ikimizle de ama umut elimi bırakmıyor, parmaklarıma dokunuyor. umut konusamıyor ama oyle guzel anlatıyor ki kendini aslında...

"parmak" diyorum. hayır dercesine basını sallıyor, bilhassa yuzuk parmagıma dokunuyor. "yuzuk" diyorum. evet anlamında sallıyor basını...

"hayır evli degilim" diyorum. bu sefer umut anneme donuyor, once beni isaret ediyor sonra kendini. annem de anlamaya baslıyor umut'u... "seni benden istiyor su anda..."

umut, cok guzel isim...
her seye ragmen yasıyor...
umut her seye ragmen evinden cıkmıs ve gunun keyfini cıkarıyor.
umut her seye ragmen arkadas edinmeyi biliyor.
umut annesinden kızını bile istiyor, her adımında nezaket var ustelik...
umut kelimeleri olmamasına ragmen kendini anlatmayı beceriyor.
umut o kadar guzel gulumsuyor ki, ben de gulumsuyorum.
umut... adı gibi...
iyi ki var...

devamını okuyayım »
17.10.2017 17:18