lunaria annua

  • 166
  • 0
  • 0
  • 0
  • 8 ay önce

ankara'ya giden istanbulluların yaşadıkları

kimilerine abartılı gelse de çoğunlukla şaşırtıcıdır..

fi tarihinde bir bayramda ankarada yaşayan sevgilimi ziyarete gitmiştim. bayramın ikinci günü sabah saatlerinde bomboş olan arjantin caddesinde güle oynaya yürürken eşofmanlarını giymiş bir teyze nefes nefese bir halde önümüze çıktı. sevgilim gayet sakin dururken, bir istanbullu olarak benim ilk hareketim çantamın sapına iyice yapışmak oldu. kadın kesin kapkaççı ya da yankesiciydi. ama bir hareket yapmadı

teyzecik suratında sevimli bir ifadeyle "ayyy,birbirinize inanılmaz yakışıyorsunuz." diye bir cümle kurduğu anda ikinci hareketim elinde gül ya da bakla/boncuk olup olmadığına bakmak oldu. kadın kesin kırmızı gülü burnumuza dayayacaktı ya da fal bakmak isteyecekti. dilenci de olabilirdi. ama elinde hiç bir şey yoktu...

son olarak teyzenin "ben emekli öğretmenim. sizin gibi gençleri görünce çok seviniyorum. o kadar neşeliydiniz ve güzeldiniz ki karşı kaldırımda sizi izledim dakikalarca" demesiyle sevgilimin eline daha sıkı yapışmam bir oldu. kadın kesin manyaktı. demek ki numaralarını zamanla görecektik. bizi takip etmesi hayra alamet değildi...

derken kadın bize mutluluklar dileyerek yoluna devam etti. çantam yanımdaydı. ben nefes alıyordum. sevgilime baktım o da hayattaydı, hatta bana gülüyordu.altı üstü tatlı bir teyze bizimle sohbet etmiş. hem bak bizi ne kadar sevmiş. demek ki o kadar güzel bir çiftmişiz...!!!

bak yaaa...."altı üstü" sohbet eden teyzenin bana yaşattığı stresle istanbul sokaklarında "altı üstü" on yıl geçirmişim ben...yabancı biriyle dakikalarca yolda konuşmak nedir bilmem. ilk denememde başıma da kesin bir iş gelir zaten. paranoyak olmak için yıllarımı verdim.

daha sonra da ankarada yol sormak için uğradığım büfedeki amcanın üşenmeyip yola çıkarak bana uzun uzun yolu anlatması garip geldi bana, bizim mahalledeki bakkal camına "adres sormayınız" yazmışken...

aynı gün düşürdüğüm paketimi arkamdan yetiştiren kızlar da tuhaftı. kalabalık caddelerde kızlar hemcinsleri olan beni klasik bir şekilde baştan aşağıya süzmek dışında umursamıyorken..

demiyorum ki yoktur ankara'da başa bela insanlar..ya da istanbulda insan gibi insanlar...abartmak değil amacım....ancak istanbullular korkudan insanlıklarını evde bırakır oldular. her şeyden tırsan kendimden ve çevremden biliyorum bunu. ankarada sokakta normal insanlar görünce şaşırmam bundan...

edit:şekil şemal

devamını okuyayım »
11.09.2009 17:55