maltepedevesi

  • 116
  • 100
  • 27
  • 4
  • bugün

köpeğe araba çarpması

18.05.2020 akşamı şahit olduğum olay. deneyimlemesi çok acıymış.

parkta köpeğimi gezdiriyordum.sahipleriyle beraber yürüyüşe, muhtemelen parka gelmekte olan bir golden göründü yolun karşısında. (parkla karşı kaldırım arasında bir yol var.) golden’ın sahipleri bir sebepten ya köpeklerini salmış veya köpek ellerinden kurtulmuştu. tasması takılıydı zira. sonra golden benim köpeğimi gördü, heyecanla bize doğru koşmaya başladı.

olan da o an oldu. boş yolda, “sol şeritten” ve muhtemelen şehir içi hız limitlerinin üstünde bir hızla gelmekte olan araba, golden’ı bir anda altına alıverdi. aman allahım bu nasıl bir şok! beyninden vurulmak derler ya, işte o anı yaşadım. araba birkaç metre ötede durdu. golden acı içinde inleyerek hızla kaçmaya başladı. ben şoktaydım, golden kaçıyordu. ve gözden kayboldu.

araç sahibi tamponunun kırılan parçasına baktı, baktı ve gitti. ben kaçan golden’ı bir yerde çökmüş kalmış olabilir diyerek aramaya gittim. sahipleri de arkamdan geldi. o esnada parkta yürüyüş yapan, çimlerde oturan, basketbol oynayan en az 10-15 kişi daha vardı ve muhtemelen bunların 7-8 tanesi kazayı görmüştü. bunlardan biri zaten benim.

ancak noldu biliyor musunuz? parkta her şey olduğu gibi devam ediyordu. her şey olduğu gibi... kaza hiç olmamış, az önce yaralanmış bir golden can havliyle koşarak uzaklaşmamış gibi...
golden’ı bulmak da, bulduktan sonra veterinere götürmek de yalnızca sahiplerinin sorumluluğuna bırakılmış gibiydi. belki yürüyüşe çıkarken yanına cüzdan dahi almamış olma ihtimali olan sahiplerinin...

düşündüm.

o kazaya karışan bir insan olsaydı?

herkes toplanmayacak mıydı? hayat bir müddet de olsa parktakiler için durmayacak mıydı? ambulans ve polisin gelmesi beklenmeyecek miydi? hatta çarpan kişi, hastaneye götürmeyi teklif etmeyecek miydi?

insanlar olarak ahlaken sergilediğimiz bu vurdumduymazlığımıza olan şaşkınlığım ve nefretimle yazıyorum.

keşke tam da o esnada köpeğim ve ben parkın o noktasında durmasaydık...
keşke golden’ın sahipleri sımsıkı tutmuş olsalardı tasmayı...
keşke aracı süren kişi her an her şeyin olabileceği ihtimalini düşünerek trafik kurallarına uygun sürseydi aracını, yolun boş olmasına aldanmayıp...
keşke o yol yapılırken daha çok tümsekler konsaydı üzerine, daha sık yaya geçitleri yapılsaydı...
keşke o golden’a çarpıldığında hayat, ordaki herkes için durabilseydi...

şimdi o golden’ı sahipleri bulabilmiş midir, golden’ın durumu nasıldır hiç bilmiyorum. ancak böyle olaylar için çok daha aktif olabilmek gerektiğini fark ettim.

kendime de çok öfkeliyim! o golden’ı ne pahasına olursa olsun bulmak için niye daha fazla kalmadım? köpekleri, köpeğimi koklamak için koşarken çarpıldığı için, suçluluk duydum. kaçan bir köpek nasıl aranır, tahminen ne kadar uzağa kaçmış olabilir, bulunduğunda nasıl yaklaşılır gibi soruların cevaplarının ne kadar da hayati bir önemi haiz olduğunu anladım.

not: lütfen bu entry’de yazdıklarıma karşı ve bana karşı anlayışlı davranın. şu an, üzgün, öfkeli ve çaresiz hissediyorum kendimi.

not 2: böyle durumlarla karşılaşmış olanlar, neler yapılabileceği hakkında fikri ve görgüsü olanlar bana yazarlarsa çok sevinirim. (olay o kadar aniden oldu ki, ne araç plakasını alabildim çarpanın, ne de golden sahipleri ile tekrar iletişime geçebilmek için iletişim numaralarını. )

devamını okuyayım »