martidan simit calmis guvercin

  • 272
  • 5
  • 3
  • 1
  • bugün

erik ağacı

yalancı bahara kandı, bir sabahtı.. dallarını çiçekle donattı. içerledi, apartmanların arasındaki o iç karartıcı boşluğa doğru kimse bakmıyor diye içerledi. gördüm, tomurcukların heyecanını. gördüm, çiçeklerin coşkusunu. körpe dalların mağrurluğunu, gövdenin kayıtsız vakarını gördüm. kökler toprağın altında bihaberdi olan bitenden.

yalancı bahara kandı, bir geceydi.. coşku yerini telaşa bıraktı. utandı kendinden, karanlık boşluğa doğru küfürler, feryatlar savurdu. gördüm o dehşeti. duydum çiçeklerin feryadını. körpe dalların hezeyan içerisinde titreyişini, gövdenin yinelenen bu dramı duyarken ki kayıtsız vakarını gördüm. kökler toprağın altıda bihaberdi olan bitenden.

ben yaratmadım bunu; ama ben gördüm. bir damla su vermedim erik ağacına. bir tek dalını, bir tek yaprağını koparmadım.

yalancı bahara kandılar, ne çok erik ağacıydılar.

görmediğim, dalları altından geçmediğim erik ağaçları. feryadınız sardı bütün şehri. hepinizi duyuyorum. yalancı bahara kandınız. biliyorum.

sizi kandırdı güneş, sonra sırtını döndü. değil.
hepsi tanrının suçu.
biraz da senin erik ağacı. tanrı ve ben, apartmaların arasındaki o boşluğa umutla baktık.

devamını okuyayım »