nibiru

  • 225
  • 0
  • 0
  • 0
  • 2 ay önce

yakınını kaybedince doktoru öldüren insan

yıllardır ders çalışıyorum; kimi zaman keyif ve de yeni bir bilgi öğrenmenin heyecanıyla, kimi zaman da zorlanarak. doktor olmadan önce de çalışıyordum doktor oldum hala çalışıyorum -belki de daha fazla-. ders çalışıyorum, hastalıklarla ilgileniyorum bunları çözmeye çalışıyorum; kimi zaman keyif ve de heyecanla kimi zaman da zorlanarak. zorlansak ta devam ediyoruz başka bir şey düşünmüyoruz mesleğimizi sürdürmeye gayret ediyoruz; başka ne yapılır bilmiyoruz! bize bir hasta normal dışı bir tepki verdiğinde dahi acaba neden böyle davranıyor diye düşünüyoruz - belki de işleri orta beyne bırakmamız gerekirken-.
şu anda da bilgisayarımın yanında tıp kitabım duruyor. birazdan yine ona döneceğim; her ne kadar bu tarz olaylar şevkimi günden güne törpüleseler de henüz bir miktar daha heves ve güce sahibim gibi geliyor. bu güçle ne yapmam gerektiği konusunda kafam karışık. bizim '' bilgi ve becerimizin'' değerinin bilineceği bir yer mi aramalıyım henüz enerjim varken? bu tarz insanların olduğu memlekette içimdeki ışık ne kadar daha sönmeden kalır? hem onların söndürmesinden korkarak hem de onlara bu ışıkla yardımcı olmak... ne kadar zor bu şartlarda umutsuzluğa kapılmadan, yılmadan devam etmek.
enseyi karartmamak lazım ancak ensemizdeki boza pişirenler hareketlerine karşı gereken tepkiyi almadıkları müddetçe bizim de rahata ermemiz mümkün görünmüyor. gereken tepkiyi verecek olanların başında gelen bizler umarım gerekli birlik ve beraberliği sağlayarak, birilerinin rahatına dokunarak, birilerinin kulaklarına ve gözlerine zorla da olsa birşeyleri sokarak, kendimizin ve de insanların sağlığını koruyabiliriz.

devamını okuyayım »