nuristayn

  • azimli
  • hırçın golcü (277)
  • 1545
  • 70
  • 20
  • 2
  • bugün

sözlükçülerin başından geçen doğaüstü olaylar

ufo deneyimi icerir. doğaüstü müdür, doğanın bir parçası mıdır, takdirinize kalmış.

ilkokul zamanlarimdi. annem ve babam surekli kavga ettikleri icin o ortamdan uzaklasayim diye (çok zayiftim, kilo alayim bahanesiyle) beni ananem ve dedemin yanina köye göndermislerdi. annemden ilk kez ayri kaliyordum ve ılk kez izmir gibi bir şehirden tokat'in bir köyüne gitmistim.

o kadar mutsuzdum ve annemi o kadar çok özlüyordum ki, annemin bana ördüğü lacivert ceketime sarılıp ağlayarak uyuyordum her gece..

ılk birkac gün kabus gibi gecmisti. yapayalniz hissediyordum kendimi.
inekler, tezek kokuları, şalvar giyen garip garip tipler, "heri gı" diye konuşan çocuklar, beni baştan aşağı süzen yaşlılar, giysilerime "entari" diyenler... taşlarla, camurla oynayanlar, küçücük çocukların altina bez yerine sıcak kum/toprak koyup onu deriyle sarıp adına da "höllük" diyenler, off allahim! kesinlikle ait olmadiğım bir yerdeydim ve annemi çok ozlemistim.

o zamanlar simdiki gibi telefon yok. koca köyde bir tane telefon vardi, o da haftada bir kez ya da onbeş günde bir kullanılırdı. bir hafta dolsun da annemi arayim diye dört gözle beklemistim.
neyse sonunda bir hafta doldu, annemi aradim ve öyle mutlu oldum ki... birkac gün sonra annemin köye geleceğini ve gelirken bana oyuncak bebek getirecegini ögrenmistim. sevincten havalara ucmustum.

takip eden birkac günde gözüm hep yollardaydi. annem gelecekti ve belki de beni bu igrenc yerden alip eve götürecekti.

bir gece yattigimiz da (ananem/dedem/ben ayni odada yatardik) pencereden iceriye bi isik yansidi. allahhh dedim araba geldi annemler geldi. dedem, ananem ve ben annemin geldigini dusunerek dışarıya fırladık.

dışari ciktigimizda araba yoktu ama gökyüzunde öyle tuhaf bi cisim vardi ki; altı ve üstü sabit, orta kismi dönen ve dönen kisminda kücük pencereler olan, her döndugunde de ışık saçan daire seklinde bir cisimdi. yani orta kismi dönüyor, ışık saciyor ve duruyor. sürekli bunu yapiyor.

"dede bu ne?" dedim.

"ufo kızım bu." demişti.

isin ilginc yani o bana ufo dediginde onun ne oldugunu anlamistim. rahmetli dedem de boş adam degildi ha jandarma karakol komutaniydi. demek ki rahmetli dedecim daha önce de görmüş.

neyse olayın asıl bomba kismina geleyim.
o cismin icinde ne varsa/kim varsa benimle konustu. evet, gercekten benimle konustu. dışardan kulağıma gelen bir sesle değil ama, içimden kalbime gelen bir sesle.

o dişil sesle bana dedi ki: "üzülme, yalnız değilsin."

sonra geriye doğru taklalar atıp incelerek gümüş bir cizgiye donusup yok oldu.

o an tebessüm ettigimi hatirliyorum. :) sanki annemle, ailemle yani çok tanidik birisiyle konusmus gibiydim, ama kalpten kalbe..

ben o günden sonra annemi hiç özlemedim biliyor musunuz?:) ve kendimi hic yalnız hissetmedim. sanki o pısırık, o mutsuz, o ezik, o ağlak ben gitti yerine cabbar, cesur, her daim mutlu, surekli tebessum eden, hayatin tadini cikaran bi ben geldi.

hayatimin en güzel yaz tatilini gecirdim. yazin havasi serin hatta yaylada soğuk olan tokat'ta annemin ördüğü cekete gülümseyerek sarilip yattim.

ıcinde kucucuk kurtcuklar olan inek boklarini ellerimle sekillendirip tezek kuruttum. şalvar giydim, cocuklarla meşe oynadim, çamurdan tabaklar yaptım. ınek sağdim. annemin getirdigi oyuncak bebegin yuzune bile bakmadim.

annemle birlikte şehire dönmedim. ve tüm yaz tatilimi o begenmedigim köyde buyuk bir keyif alarak gecirdim.

o gördügüm şey, o duydugum ses gercekti. annesinden uzak ve mutsuz bir cocugun kendisini iyi hissetmek icin uydurdugu bir yalan degil bu olay. gerçekti. ananem halâ hayatta.
ve o şey dünya dışı bir varlık mıydı yoksa gelecekten gelen ben miydim bilmiyorum. (yazar burada interstellar'a gönderme yapıyor)

ilkokul cagindaki bir cocugun annesine duydugu o sevgiyi bilirsiniz. anneler cocuklarin gözünde tanri gibidir. ve ben anneme duydugum o yoğun sevgiye ragmen, kalpten kalbe konustugum o varlığı gerçek ailem gibi hissettim.

bazen kendimi sonsuz evrende, milyonlarca gezegenin arasinda bu dünyaya sıkışıp kalmış gibi hissetsem de yalnız olmadığımı bilmek bana dayanma gücü veriyor.

üzülmeyin, yalnız değiliz.

hepsi bu..

devamını okuyayım »
02.10.2016 06:58