okuyorum oyleyse varim

  • 1481
  • 0
  • 0
  • 0
  • 5 ay önce

anlamsız sabah neşesi

-annemin hastalığı iyiye gidiyor. bacağındaki pıhtı da* bir an önce yok olursa tam gaz fizik tedaviye geçeceğiz. elini ve ayağını hareket ettirebildikçe o da mutlu oluyor.
insaallah bundan sonra başka bir aksilik çıkmadan devam edeceğiz kemoterapilere.

-konuşma terapisi için nihayet aklıma yatan bir uzman buldum sanırım. ondan gelen haberler de güzel olursa fizik tedaviden önce, konuşma terapilerine başlayabileceğiz. annemin söyleyebildiği kelimeler arttıkça, umudu da artıyor, gün be gün.

sabah uyanınca aklımdan geçenler bunlar olunca, birden aydınlanıverdi günüm.
son bir haftadır annemin yüzünün güldüğünü görmek, bütün kaygılarımı aldı götürdü sanki.

bir de fark ettim ki artık gözümü açar açmaz aklıma gelen o değil. "acaba mesaj attı mi" diye değil, "annemin iğne saati geldi mi" diye bakıyorum sabahları telefona. radyoyu açarken onun için fal tutmuyorum ağlak zırlak pop müzik kanallarından, şöyle enerjik, neşeli bir haber sesi açıyorum çayı demlerken.

gülüyorum, gülümsüyorum en azından. "beni böyle bir zamanda nasil terk edip gider" diye sorgulamıyorum geceden kalma gözyaşlarımla.

iyileşiyorum yani. iyileşiyoruz annemle beraber. sabahları anlamsız neşelerle uyanıyoruz ikimizde. o "kaldır beni kaldır yürüyeceğim ben şimdi" diyor her sabah. ben onunla birlikte çıktığımız bir tatilin hayalini kuruyorum o bunlari söyledikçe. "kalkın hadi kalkın, yürüyüşe çıkacağız hep beraber" diye başımızda dikiliyor eski günlerdeki gibi.

anlamsız bir sabah neşesi ile kalkıyorum bu sabah yataktan. anlamlandırmaya çalışmadan, gülüyorum aynadaki bana. kendime geliyorum.

devamını okuyayım »
23.05.2012 07:53