olmadi kacariz

  • 64
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 yıl önce

yalnızlık

kaybettiğinde değerini anladığın şey.

31 yaşındayım. üniversite sebebiyle geldiğim istanbul'da, ilk olarak 14 kişilik bir yurt odasında yaşamaya başladım. zaten ana kucağından çıkıp gelmişim gurbete, yalnızlık ne hiç bilmiyorum. 2 yıl sonra ev arkadaşıyla yaşamaca. ama kendi odan var arada o sevgilisinde kalıyor, sen evde yalnızsın. yalnızlığın tadını yavaş yavaş almaya başlıyor insan. önce bi sıkılıyorsun da sonra iyi geliyor. sonra başka bir ev arkadaşıyla 5 yıl devam eden, tek başına yaşıyormuşcasına bir ev hayatı "mhhh yalnızlık bir harika dostum" dedirtiyor insana. iş güç derken kendi evine çıkıyorsun. kafan rahat. yalnız kalmaya ihtiyacım var bile diyemiyor insan. çünkü hep yalnızsın. ihtiyaç bile duymuyor insan elinin alltında olunca.

yalnızlığın kıymetini ne zaman anladım peki? eve ev arkadaşı alınca. maddi sebeplerin anasını sikeyim. eve ne zaman başka bi insan girdi, benimle yaşamaya başladı yalnız kalmak benim için lüks oldu. hele ki varlığıyla bile seni irrite eden bi insan geldiyse başına ve evden hiç dışarı çıkmıyorsa "allahım bi siktirip gitse de yarım saat bari yalnız kalsam" diyor insan. derken sevgilimle birlikte yaşamaya başladım. o daha güzel geliyor bak insana. üzerinden sorumluluk alınması, paylaşımlar, sevdiğin insanın yanında olması... fakat yalnız kalmak mı? o da ne?

yalnız kalmaya en çok ihtiyaç duyduğum şu günlerde yalnız kalabildiğim tek yer iş yerimin tuvaleti. evet iş yerimin tuvaleti. evimin tuvaleti de değil. girince çıkmıyorum tuvaletten. öyle oturuyorum yarım saat. telefona bakıyorum, oyun oynuyorum. bazen de sadece duruyorum. hiçbir şey yapmadan.

siz siz olun yalnızlığınızın kıymetini bilin. ağlamayın yalnızım diye. ya da sınırlarınızı iyi belirleyin, arada yalnız kalabileceğiniz anlarınız olsun. çok lazım bir şey yalnızlık, çoookkkk.

devamını okuyayım »
28.07.2015 12:54