otaylancelebi

  • 1266
  • 8
  • 6
  • 1
  • bugün

asla iyileşmeyecek çocukluk yaraları

6 veya 7 yaşındayım. teyzem çocuk bakıcılığı yapıyordu. annemde bir yerde çalıştığı için o zamanlar beni de teyzemin yanına veriyordu, çocukla oynar eğlenir diye.

birgün yine sabahtan gittik teyzemin çocuk baktığı eve. çocuk benden 1 yaş küçüktü. anne baba memur olduğu için ev çikolata, oyuncak, muz dolu. çocukluk gururu olduğu için teyzemden bir şey isteyemiyorum. öyle çocuk ne isterse onu oynuyoruz, çocuğa eşek falan oluyorum. ulan yazarken bile gözlerim doluyo lavuğu şimdi bulsam parçalara ayıracam. neyse akşam oldu bu piç çikolata istedi. teyzem de kinderi raftan çıkardı ikiye böldü. birini çocuğa birini bana uzattı. ulan nasıl mutluyum varya hala aklımda o sevincim. tam elime alıcam bu piç bağırmaya başladı. ben yicem ona verme, dedi. benim el öyle bir aşağı doğru indi ki; ne teyzem olmaz diyebildi ne ben yiycem diyebildim. teyzem sessizce ben sana alıcam falan etti. ben o ara bu piç kinderi yerken izliyorum o sıra annesi babası eve geldi. çocuğa nasıl geçti oğlum oynadın mı falan diyorlar. sanki ben evcil hayvanım. sonra biz çıktık evden annemi yolda gördük. annemi görür görmez kinder istedim tabi. kadının da parası yoktu galiba o dönemi hatırlarsınız 2002. annemde bir milyon varmış. 1 milyon bayağı büyük paraydı. kinder de zaten 750bin lira falan. oğlum param yok dedi. cino diye serçe parmağım kadar bir çikolata vardı. ondan aldı. onu yedim. ama o günü hiç unutmadım ve inanır mısınız kimseye de bundan bahsetmedim. ve işin bir ilginç kısmı; ben 7 yaşından beri hiç kinder sürpriz yumurta yemedim* . yiyemedim.

zaman geçti, deyim yerindeyse biz parayı bulduk şimdi bizim yeğenlere bakıcı bakıyor. ve eve gelen hiçbir çocuğu kırmadan çikolata veriyorum. o yara hiçbir zaman geçmeyecek galiba.

edit: teyzeme sordum, çocuk noldu diye. babası ölmüş yetim kalmış. ulan cidden bizde yürek var. üzüldüm çocuğun haline.

devamını okuyayım »
14.11.2017 04:33