passageoflord

  • 309
  • 11
  • 1
  • 0
  • geçen hafta

sevgisiz büyümek

herkes anne ve babasının bakiyesidir, bunu zamanla kavrar.

insanda tanıdıkça anlaşılan şeylerden, böyle büyüyen insanların da kendilerini tanıdıkça fark ettiği şeylerden. bir arkadaşla uzun uzadıya konuştuk bunu, sevgiyle büyüyen insanlarla sevgisiz büyüyen insanların farkını. sevgiyle büyümek, insanın temeli sevgi olan bütün ilişkilerini derinden etkiliyor. sevgiyle büyüyen insanların sevgi görmek ve sevgi göstermek konusunda, fark edilen bir dengesi, huzuru, korkusuzluğu oluyor. sevgisiz büyüyen insanların ilk başta fark edilmeyen, sonra sonra çıkan bir tutukluğu olur. bazısı sevmeyi beceremez, bazısı sevilmeyi. bazısı, büyük bir özgüven ve ne hissetmek istediğini bilme haliyle gözlerinin içine bakan insandan gözlerini kaçırır. anne veya babanın sıcak kucağını, güvenini, baş okşamasını bilmeden yetişmiş bir çocuğun hayaleti çoktur ve peşini bırakmaz aslında. gün gelir yuva kurmak, sevmek, aşık olmak arzusuna ulaştığında, bütün o çarpıklığı hisseder, fark eder. işin kötüsü, bunun geri dönülemeyecek bir kayıp olduğunu anlamak otuzlarından sonrasında gerçekleşir. yazgı o zaman parıldamaya başlar, şu yüzüklerin efendisinde bazılarının görebildiği yazılar gibi.

devamını okuyayım »