pembedeolsaguvenilmezpanterlere

  • 891
  • 0
  • 0
  • 0
  • 3 yıl önce

yer yarılsa da içine girsem denilen anlar

günlerden bir gün;
anneme gitmek üzere arkadaşımdan çıkıp otobüse bindiğim zaman, gayet boş olan otobüste oturan bi zenciye takıldı gözüm.. hayatımda kaç tanesiyle tanışmışımdır ki zaten, kesin tanıyorum adamı acaip tanıdık geliyo.. derken hatırladım! bizim lisede, bizden alt dönemlere speaking dersine giren hocaydı bu! ama okulda herkes ingilizce konuşsun, kimse unutmasın diye düşündüğünden baya muhabbet ederdik. derken adamın da bana bakmaya başladığını farkettim, sonrasında sıra ismini hatırlamaya geldi zira nedendir bilinmez ismini hatırlıyamadığım eski tanıdıklarla konuşamamak gibi garip bi huyum vardır velhasıl kelam.. neyse efendim, akabinde ismini hatırladım zat-ı muhteremin. gittim yanına konuşmaya başladık.. adam anlattı. hayatını, yaşamını, otobüse binmesine sebep semte neden gittiğini, nerde oturduğunu, kimle yaşadığını,oturduğu semtle ilgili düşüncelerini, iş hayatını, aşk hayatını, istanbul u ne kadar sevdiğini, hayatından ne kadar memnun olduğunu, cinsini, cibilliyetini..
bu arada üniversite hayatı içerisinde yabancı dil dersinden muaf olan ben, adamın gayet amerikan aksanlı konuşmasına ayak uydurmaya çalışırken inanılmaz derecede zorlanarak, aralarda hık mık ederek, bu sırada da otobüstekilerin şaşkın ifadeli bakışlarından gizlenmeye çalışarak,bi yandan da civardakilerin gözünde zenciyle ingilizce konuşan dişi olmanın getirdiği karizmayla; gerek cevap verme, gerek yorum yapma kısımlarını elimden geldiğince ifşa etmeye çalışıyordum..ki.. adamın cep telefonu çalana kadar.. bu sırada iniceğim durağa da çok az kalmış, hatta düğmeye basmıştım. içimden adama hoşçakalın kendinize iyi bakın vs konuşması yapmaya hazırlanırken, adamın cep telefonunu açmakta tereddüt ettiğini fark ettim ama pek önemsemedim açıkçası.. neyse derken bey amca telefonun ısrarla çalışı üzerine daha fazla dayanamayarak açtı. gayet güzel aksanlı ingilizcesiyle;
-hello yu patlattı ve hemen akabinde benden daha iyi olmasa da en az benimki kadar aksansız bi türkçeyle;
-abi ben şimdi eminönüne gidiyorum, ordan da motora atlayıp gelicem
cümlesini duydum. gözlerim pörtlemiş, kulaklarım uğuldamaktayken iniceğim durağa gelmiş olduğumu fark edip, kızarmış bozarmış ve utanmış olmanın dayanılmaz ağırlığıyla;
-görüşürüz diyerek atıverdim kendimi otobüsten aşağı..

(bkz: bu da böyle bir anımdır)

devamını okuyayım »