reddediyorum

  • azimli
  • hırçın golcü (260)
  • 2451
  • 1
  • 0
  • 0
  • 3 hafta önce

ruanda

3 gün önce kigali'de, aslında kampala'da yaşayan bir belçikalı ile karşılaştım. burasının artık güvenli olduğundan bahsediyordu. ben de, bilmişlik yapmak için 1994'teki soykırımı hatırlattım. sonuçta o topraklar etnik savaşlara her an gebe kalabilir, siz de sizin olmayan bu savaşın ortasında kalabilirsiniz. bana, "o 20 yıl öncesiydi, şimdi daha iyi" dedi. özellikle bir avrupalı'dan böyle vurdumduymaz sözler işittiğinizde hafifçe öfkelenebiliyorsunuz. o ana kadar sadece bir kaç günlük, ya da en fazla bir ay için geldiğini düşündüğüm adama, "nerede, ne iş yaptığını, neden afrika'da olduğunu" sordum. şüphe ile çalışırım. böyle bir şey söylemeseydi, sormazdım.

öğrendim ki, adam psikiyatristmiş. 1994'te yaşanan soykırımda da ruanda'daymış. 100 gün süren etnik temizlikte, eşini ve çocuklarını öldürmüşler. o da kalan son parasıyla, bir araba bulup nairobi'ye kaçmış. 2005'e kadar orada yaşayıp, kampala'da açtığı bir klinikte afrikalılara yardım etmekte şu an.

sevdiklerini elinden alan şeyle mücadele ediyor adam. cehalet. yoksulluk. vicdan. bunlar bir insanı diğer bir insandan ayıran temel özellikler. bazen düşünüyorum da ben bu kadar "dünyalı" olamıyorum. bu kadar inanamıyorum. hani, kötümser değilim, evrimsel süreçte, bu gibi sorunların da daha azalacağına, en azından daha içselleştirileceğine inanıyorum. bu yüzden yaptığım şey, yanlış zaman diliminde doğmakla hayıflanmak. 200 sene sonra belki de bu topraklarda yaşarken, "bugün farklıyım diye başıma bir şey gelecek" korkusuyla yaşamayacağız. yani şimdiye görece.

ama eğer bu yaşanacaksa, belçikalı yves sayesinde olacak, benim sayemde değil.

devamını okuyayım »
26.04.2015 01:22