sainteagle

  • 961
  • 4
  • 1
  • 1
  • bugün

aşık olup uzak durmak

müzmin platonikliktir. film gibidir, başroldeki aşık olduğun kişinin hayatını izlemektir belli etmeden, en arkalardan, uzaktan. filmi izlerken hayran kalırsın karaktere, gözlerinde kaybolur, gülüşüne erirsin. film bitse bile kafanda ve kalbinde izlerini taşırsın aşık olduğun karakterin.

hiçbir şey yapamazsın, bir silüettir, dokunamazsın. filmi izlerken, onun gözlerinde kaybolurken, yalvarırsın gözlerini kaçırmasın, ne olur sahne değişmesin, kararmasın ekran diye. küfredersin senariste, yönetmene isyan edersin. film sadece ondan ibaret olsun, bitmesin. keşke filmde ben de oynasam, o kızın sevgilisi rolünü ben oynasam diye sayıklarsın. saçlarına dokunsam, yüreğine deysem, hep yakınında olsam diye haykırırsın. ancak sadece uzaktan seyretmekle kalırsın filmi, film bittiğinde yine karanlığa gömülürsün. o filmde hiç yerin yoktur, belki yan rollerde bulursun kendini ama asla filmde istediğin rolu oynayamazsın, çünkü senarist ve başrol oyuncusu başka birini oynatır filmde her zaman.

ve filmin sonu hep aynı olur, filmdeki kız başkasını sever, sonra kalbi kırılır, çizilir gönlü. kendini onu teselli ederken bulursun. isyan etmekten bıkarsın. film bittiğinde anlarsın, hayatın sinema gibi olduğunu. film beyaz perdeyle başlamıştır, bittiğinde rengi siyahtır.

devamını okuyayım »
08.01.2010 01:06