sefilmudur

  • 2042
  • 1
  • 1
  • 0
  • dün

adnan kahveci

babam bolu'nun gerede ilçesinde görevliydi.

lise 2. sınıftaydım. kazanın ertesi sabahı, derse girmeden önce yapılan törende ilçe savcısının kızıyla yanyanaydık ve onun ölümüne neden olan kaza hakkında konuşmuştuk. esra, babasından duyduklarını anlatmıştı. o zamanki sığ duyarlılık düzeyimle yalnızca işin popüler yanında kalanları algılayıp üzülmüştüm.

gelelim günümüze;

ankara ilinin kolej, kurtuluş mahalleleri civarında yaşayanlar bilirler.
çöplerden kağıt, hurda, plastik toplayan bir kadın var.
yeni türeyenlerden söz etmiyorum.
bahsettiğim; uzun yıllardır mahalle halkının aşina olduğu uzun boylu, oldukça zayıf, herkesle konuşmak isteyen, ama bunu inanılmaz düzgün bir türkçe ile yapan kadın.
kahverengi, iri boy bir terrier var daima yanında. kadının dibinden hiç ayrılmaz.
o el arabasıyla nereye giderse köpeği de onunla gider.

dönelim kazaya.
o kötü günde kahveci ailesinin iki ferdiyle beraber şoförleri de ölmüştü.

işte bu anlattığım kadın, o şoförün eşi.
müthiş bir aşkla evleniyorlar.
mutlular.
mektep sokak'ta, kadının hala yaşadığı zemin katına yerleşiyorlar.
çok gençler.
derken adam o kazada ölüyor.

kadın deliriyor.

devamını okuyayım »