sen kendini vintage mi sandin

  • 215
  • 4
  • 1
  • 0
  • 6 gün önce

la nausee

sartre’ın ‘bulantı’sı. bu kitap üzerine yorum yapabilmek için uzunca bir süre düşünmem gerekti. sonra düşünce sürecinin daimi olacağını kabullendim. kitabı bitirip kapağı kapattığımda biri omzumdan dürtüp haydi uyan! demişti sanki ve ben gözlerimi açmıştım, hatırlıyorum. varoluşmaktaydım. ürperdim. şimdi, var olandı. şimdi var olmayan hiçbir şey varoluşmuyordu. geçmiş var olan bir şey değildi. bir yoksayım süreci yaşamak istedim, rüyaya gözlerini kapatıp devam etmeye çalışmak gibi. olmadı. anny neden bu kadar umarsızdı? ne aramıştın onda? kendini mi? oysa o bir zamanlar bacaklarındaki acıyı umursamadan öpmüştü seni ama doğruydu var olan başka bir var olanın var oluşunu haklı çıkarmazdı. belki beraber varoluşsalar tüm tiksintileri çöp olabilirdi ayrıcalıklı anlar yetkin anlara dönüşürdü? varoluşmak neden bu kadar sancılıydı? geliyordu ağırdan, bulantıydı bu. bir anafor gibiydi, karışmıştı içim.

devamını okuyayım »