sendrom

  • 349
  • 0
  • 0
  • 0
  • geçen ay

alkolizm

gün itibariyle ayık olarak bir yılı daha devirdiğim hastalıktır.

evet bugün benim a.a yaş günüm. ayık bir yılı daha tamamlamanın mutluluğunu ve gururunu taşıyorum desem sanırım abartmış olmam. aktif alkolik olduğum dönemlerde ne acılar çektim bir o kadar da çektirdim bunu anlatmak da anlamak da zor.

aslında daha dün gibi, hiç de kısa sayılmayacak bir süre alkolden uzak durmuş ama sonra bir hiç uğruna bir kadehle yine başlamıştım. henüz kadeh bitmeden tekel bayiine koşup yedek şişe almıştım. sonra deliler gibi içmelerim, dayanılmaz sancılarım, utançtan kimseye söyleyememem ve bu utançla daha fazla içkiye sarılmam...

apartman boşluğuna sakladığım pet şişeler vardı votka doldururdum ve gizlice alır içerdim. sabah uyandığım zaman tekel bayii açık değilse sinirden delirirdim. defalarca kere telefon açardım ve açılır açılmaz titreye titreye koşardım.

başım, midem nasıl ağrıyordu nasıl bulanıyordu. ne içersem içeyim alkol yoksa içinde hemen kusuyordum. günün ilk alkolü de farksız. henüz mide uyuşmadığı için uyanır uyanmaz çektiğim votkayı kusmamak için hemen limon yalardım. kusarsam eğer çok ama çok sinirlenip üzülürdüm boşa gitti diye. kendi avucuma kustuğum içkiyi bile geri içtiğim olmuştu.

kıpkırmızı gözler, bulutlu bir kafa işe yaramaz bir vücut. kendimden iğreniyor iğrendikçe de içiyordum. ama durduramıyordum, akıl mantık düşünce kısmı çalışmıyordu beynimin.

peki ya hastane günlerim? kolonya içmemem için hastane bahçesinde nereye gidersem gideyim annemin peşimden koşması ve benim sinirlenmem. hastane bahçesine gömdüğüm 50 tl (kolonya alabilmek için) yara olan ağzım.. başkalarını benden kurtarmak için ölmeyi bile denemiştim.

dün gibi aklımda, adsız alkoliklerdeki insanların olur böyle kazalar diye bana sarılmaları. ve beynimden alkolün a sını silişim.

siz hiç sabah başı dönmediği, midesi bulanmadığı ve ayık olarak uyandığı için sevinen birisini gördünüz mü? ayık geçirdiğim her gün her dakika benim için ayrı bir mutluluk ve huzur. her nefeste zevk alıyorum çünkü sarhoş değilim.

gözlerim kırmızı değil, beynim cin gibi, 60 kilo kadar verip gören kimsenin tanıyamadığı birisiyim. o kötü günleri ben hariç herkes unuttu o derece. eskiden içki aldığım hatta sürekli veresiye yazdırdığım telek bayiine gittim bir kaç ay önce. adam beni tanımadı ama konuşunca sesimden tanıdı. onun gözlerindeki mutluluğu dahi görmek bir çok şeye bedel.

hani hastanede bile sigara içerken bile takip ediliyordum ya, şimdi peki? bana o kadar güveniyorlar ki şu an dolapta bira, yan odada babamın rakı ve viski stokları mevcut. çünkü kafama silah dayasalar, ölümü yeğlerim içmektense.

akşam üzeri a.a da pasta kesip bu süreçte bana destek olan herkese teşekkür edeceğim. ama bundan önce bana ara ara mesajlarıyla tebrikleriyle destek olan suserlara da teşekkür ederim.

böylesi kişisel bir entry'yi neden giriyorum? çünkü hala acı çeken alkolikler var bunu okuyan. ve okuyanlara diyorum ki, ben sizlerden daha beter bir haldeydim. içki içmeden değil bir gün bir saat dahi duramaz haldeydim. ama umut var. umutsuzluk insanı daha da batağa saplar. istedikten sonra ama yandım allah diye yürekten istedikten sonra aslında hiç de zor olmayan biçimde ayık ve mutlu bir yaşama kavuşmak mümkün. hele ki anlayışlı bir aile ve muhteşem bir sevgiliyle bu daha da kolay. ve bunu devam ettirmek de tek bir kurala bakıyor ilk kadehe dokunmamak. gerisi sağlıklı ve huzurlu bir yaşam.

adım sendrom ben bir alkoliğim

devamını okuyayım »
23.07.2015 00:46