simdilik kaydiyla budur

  • 582
  • 11
  • 0
  • 0
  • geçen hafta

sevilecek kadını bulamamak

insanın içini yakan, can acıtıcı, içinde bulunduğum realite.

şöyle anlatayım;

ruhen sevişmek istiyorum!

yani sevdiğim kadar sevilmek istiyorum.

hayatımda biri olsun diye değil, yatağımda biri olsun diye değil, yemek yapan biri olsun diye değil, ses çıkaran biri olsun diye değil, eve gelen giden olsun diye de değil.

ne kadar sevdiysem o kadar sevilmedim.

şimdilerde sandalyesini çekip karşıma oturttuğum, muhatap almaya değer gördüğüm kadınlarda sevgiye dair nedenler buluyorum ama... cümlede ama varsa öncesinin ne önemi var?

kimisi kendini sevmiyor, kimisi iletişim kuramıyor, kimisi gelişime açık değil, kimisinin sevgisi wall street gibi oynak, büyük bir çoğunluk ilgiye aç.

her birinde yapbozun sadece bir parçası var, yetinmenin sonu tahammüldür, mutluluk getirmez.

eskiden yalnız uyuduğum geceler lanetti, şimdi 24 saat 360 derece yalnızım.

beni kime sorsan sana sevdiğimi söyler; onu sevdi şiir yazdı, bunu sevdi şarkı yaptı der, ben söyleyeyim sana, değeri bilinmedi, ben kendi değerimi bilmedim zaten en başta.

o zamanlar kısırdöngüler vardı, söyleyecek cesaretim yoktu, ya da muhatabım ortada yoktu, tek çare yazmaktı.

şimdi hayatımda olmayan, tanışmadığım bir kadına böyle şeyler yazmaya başladım.

gözün yeşil olsa ne, mavi olsa ne, ben isterim ki ağlamış ol.

kötü deneyimlerinden dersler almış ol.

hayatında en önemli kişinin sen olduğunu anlamış ol.

özgüvenin sana bütün kapıları açacağının ayırdına varmış ol.

yere düştüğünde kendi kendine ayağa kalkmış ol.

zaaflarının farkında ol.

karakterinin buglarını gidermeye istekli ve cesaretli ol.

güzel kadın istesem bulurum; sarışın, kumral, esmer, beyaz tenli, buğday, ölçüsüne göre bulurum hatta.

meslek sahibi, yurtdışından mbalı, tanıdığımız, bildiğimiz ailelerin kızlarından da bulurum.

milyar dolarlık ligden, lüks yaşayan birini de bulurum.

ama seni bulamam, görünen o ki bulamıyorum.

ne olur sen gel beni bul!

edit: varmış böyle güzel kadınlar.

kenarda köşede kalmışlar, çok yıpranmışlar, çok üzülmüşler, örselenmişler onlar da.

özgüvenlerini kaybetmişler, gururlarını yitirmişler, yaşama sevinçlerini bir yere düşürmüşler.

ayağa kalkmanın gerekliliğini tartışmak bir yana dursun, birbirimize el uzatabiliriz, ben varım, sen varsın, var mısın?

edit2: yoksun!

ama sen varsan, varsa senin gibi bir insan, mutlaka bir tane daha vardır.

devamını okuyayım »