socially awkward sociopath

  • 1342
  • 0
  • 0
  • 0
  • 2 ay önce

#sendeanlat

o kadar içselleştirmişim ki taciz olgusunu farkında olmadan, hayatımı buna göre yaşamanın da ötesine geçmiş normalliği. ilk değil, son da değil ama, daha geçen cuma, özge can'ın haberini okumadan az önce saat 21:00 civarı asmalımescit'de kıçımı elleyen adamın öfkesini içimden atmaya çalışırken telefonda erkek arkadaşıma "buna da şükür ya bişeyim yok iyiyim" diyordum "burası istanbul". birkaç adım ötedeki kavgadan korkup ellerim cebimde telefonuma sımsıkı yapışmış yürüyorum, üzerimde mini etek falan yok, kot pantolon, postal, kafamda kapka, üzerimde kaban, saçlarım toplu. herhangi bir tahrik unsuru yok. kadın olmak dışında... yanımdan iki gencin geçtiğinin farkındayım ama aklım ötedeki kavgada. bir anda irkiliyorum kalçamdaki çimdik hissiyle. yanımdan geçip bir adım ardımda kaldıktan sonra yapmış hamlesini. o anda dönüp bakıyorum arkama, o da bana bakıyor gururla. bekliyor ki bir tepki vereyim de saldırsın diye. beni bıçaklamak için, sonra ellerimi kesip geride kalan bedenimi yakmak için bir bahane bekliyor. "direndi" diyebilmek istiyor belki. yürüyüşünden belli ki birşey kullanmış. ne olduğunu bilmiyorum tabi bali falan diye düşünüyorum o anda. tek yapabileceğim şey hızla uzaklaşmak. tekrar arkama bakmaya cesaretim yok. zaten o an zaman öyle bir geçiyor ki, bir sonraki soluğumu yokuşun teppesinde sokağın köşesini döndükten sonra aldığımı sanıyorum. elime terden yapışmış olan telefonu alıp erkek arkadaşımı arıyorum. anlatıyorum. o başka bir şehirde henüz, uçarak gelse (uçarak geldi) 3 saatten önce ulaşamaz bana. sonra ikimizi de sakinleştirmeye çalıştığımı farkediyorum. "burası istanbul" "bununla kurtulduğuma şükür" "farkında bile değildi yaptığının" "burası istanbul" "bu güneymiş benim kısmetim de"...
sonra bir yerde oturup özge can'ın haberini okuyorum. unutuveriyorum az önceki olayı. yaşıyorum neticede. nefes alıyorum. ellerim hala bileklerime bağlı. şimdilik.

devamını okuyayım »
17.02.2015 01:52