some big okazyons

  • leziz (657)
  • 547
  • 0
  • 0
  • 0
  • 2 yıl önce

b12 vitamini

iddia ediyorum, dünyanın en önemli şeylerinden biridir. yaşam kalitesini bu kadar etkileyen başka hiçbir şey görmedim ben.

hep taşşak geçtiydim vitaminsizlikten bunalım mı olurmuş lan diye; lakin bunun eksikliği öyle lanet bir şey ki, insanın sinir sistemini kayda değer derecede sarsıyor. ciddi anlamda depresyona meyletme, yataktan çıkamama-uyuşukluk, sürekli uyku hali, baş dönmesi, yattığım yerin beşik misali sallanması, saç dökülmesi, kansızlık ve kansızlığın yanında getirdikleri. en büyük korkum ise, unutkanlık. eh bu kadar derde yol açınca, zaten ciddi anlamda demir anemisi problemi olan benim gibi biri için b-12'sizlik büyük sıkıntılara yol açıyor.

mesela benim, birkaç aydır iyileştim diye götüm kalktıydı. iğne miğne istemedim -ki 1 senedir dodex'le yaşıyorum. iğne yokken hap kullanıyorum.- hop, 1 ay içinde her şey ani saç dökülmeleriyle başladı. ama ben naptım? saç dökülmelerine bok attım, hep şampuandandır diye. ne ettiysem, kar etmedi. dökülmeye devam etti; ediyor.
ardından ruhsal hallerimin oynaşmaya başladığını hissettim. ona da bahane buldum: işsizliktir, can sıkıntısıdır, dengesizliğimdir diye. olur bana zira öyle. durduk yere canım sıkılır, sonra geçer gider.
iştahım kaçtı. yemek yiyemez hale geldim. o da sıkıntıdandır işte dedim. sıkılınca iştahım kaçar benim.
ağzım aftlardan açılamayacak hale geldiğinde, dudağımı joker'e çeviren, why so serious gülümsemesini yüzüme yerleştiren yaralar belirmeye başladığında meyve yemiyom ya ondandır dedim.
ama iş, yerimden kalkamamaya kadar gelince artık bahane bulacak takatimin de kalmadığını fark ettim ve sevgili yoldaşım olan dodex'e ufak bir geri dönüş yaptım. üstelik haftada bir yediğim iğneler doktor tarafından "iki-üç günde bir"e dönüştürülecek şekilde hayatıma hızlı bir giriş yaptı tekrardan.

tek bir şey diyorum: allah kimseyi b12'siz bırakmasın. henüz hafızamla ilgili büyük sıkıntılar yaşamadım. ama korkuyorum. kafa gidecek diye bildiğin tırsıyorum. hayır onu da geçtim bütün bi ömrümü pms günlerindeki karılar gibi geçirmek de istemiyorum. o yüzden hiçbir tedaviye bahane bulmamaya karar verdim artık. yani diyeceğim o ki, ömrüm boyunca bana yarenlik edecek bir dodex'im olduğunu iyice kabullendim. iğnemi yiyip oturuyorum aşağı. gerçi bi süre sonra oturulamıyor ama olsun.
sloganım da belli zaten: "işin sırrı dodex'te, haftada iki kere."

devamını okuyayım »
02.09.2012 18:13