sonmezms

  • anadolu çocuğu (328)
  • 592
  • 0
  • 0
  • 0
  • 5 ay önce

beşiktaş

siyah ile beyaz'ı iliklerine kadar yaşayan insanların takımı. o yüzden var klasik beşiktaş abartması, o yüzden takımları liderken bile derin bir depresyon yaşayabiliyor bu insanlar. stratejik düşünmekmiş, başarılı odaklı olmakmış ya da ne bileyim diğer rasyonel ölçütlerinin hepsini bir kenara bırakın. mantık pek az, bolca duygusallık söz konusu.

başka takım maçlarını izlersin adamlar hakeme, rakip oyuncuya baskıyla uğraşırken; beşiktaş tribünleri ya makara yapmakta ya da sen benim her gece efkarım gibi romantik marşlarla havaya girmektedir.

bak burak yılmaz geldi aklıma mesela. çocuk aileden beşiktaş'lı. kendisi de öyle. antalyaspor'dan hayalini kurduğu ait olduğu camiaya gelmiş ve bütün taraftar da bunu biliyor. bir maçta yetişemeyeceğini kendisinin de tribünün de çok iyi bildiği dışarı giden topa "yalan depar" attı bu arkadaş. aklınca tavlayacak taraftarı. ıslıklar..

o sahte tavırları yüzünden sevdiremedi kendini yoksa mesele başarısızlık değil, al sana örnek necip uysal al sana tayfur havutçu bu adamlar ne kadar büyük topçuydu ki? ya yasin sülün?

onlar kaldı ama burak gitti. öyle bir takım, öyle bir camiadır işte beşiktaş. bu yüzden bugün biraz moda, biraz da yeni yetme bebelerin yabancı dil tabiriyle loser deniliyor kendilerine. neyi amaçladığın neyi beklediğinle ilgilidir kaybetmek veya kazanmak. bir kupa istiyor muyuz? evet ama sizin ya da başkaları gibi olarak değil, bu halimizle bu deliliğimiz, romantikliğimizle istiyoruz bunu.

devamını okuyayım »