sparks

  • anadolu çocuğu (306)
  • 661
  • 23
  • 5
  • 0
  • dün

puanım yetiyordu ama tıp yazmadım

hiç istemedim, hastane kokusu, hastalarla uğraşma, hayatını hastane koridorlarında geçirme fikri hiç bir zaman cezbetmedi. tercihin son günü listemde bi tane tıp yokken, baba odaya kitledi, 17 yaşındaki çocuğu telkin zoruyla, yetmedi, ısrar zoruyla, yetmedi yazmazsan evlatlıktan reddederim tehditleriyle yazdırdı. ilk anatomi laboratuvarına gittiğimde vernikli kemiklere bakarken “nerden geldim buraya ben” düşünceleriyle etrafa boş boş bakıyor dışarda bahçeyi izliyordum. hayalim sinemacı olmaktı, türkiyede okulunda başarılı, sayısal yapabilen birisini sinema fakültesinde göremezsin, oraya ancak sayısal yapamayanlar gider. bakış açısı odur. istemeye istemeye de olsa bitirdim, 6 yıldır her seferinde zorlanarak nöbetime gidiyorum. iş ahlakı gereği hastalarıma bunu yansıtmıyorum ama hastanede bir gün bile mutlu olmadım. yeri geliyor hayat kurtarıcı müdahale yapıyorsun, geçici bir tatmin hissi vermiyor değil. ama değmez. ben ettim, siz etmeyin. “doktor olmazsam ölürüm, o benim idealim” diyen kesimden değilseniz hiç uğraşmayın, gerekirse ailenizi karşınıza alın yine de kendi isteğinizi yapın. ailen senden vazgeçemiyor, 1-2 yıl tartışırsın en fazla, ama mesleği hayatın boyunca yapacaksın. baba da ben fakülteyi bitirmeden kaçtı gitti, meğersem derdi 5 çocuğun sorumluluğunu bana yıkmakmış, o amaçla yazdırmış tıp. garanti mesleği olsun da aramasınlar beni diye. benim hikayem de böyle, istemediği halde dr olanların sayısı azımsanmayacak kadar çok, % 50 diyebilirim. bu düzen değişmeli.

devamını okuyayım »
07.10.2018 09:14